Categorie archief: Geen categorie

Linkshandig.

Ik wil niet zeuren hoor, maar als je linkshandig bent leef je in een onaangepaste wereld.
Want alle apparatuur, hulpmiddelen, de poortjes bij het station en voor mij de heren jas en de kraan op je aanrecht zijn ingesteld op rechtshandige mensen.
Zo gebruikte ik de muis van de pc liefst aan de linkerkant, maar soms waren de snoertjes gewoon te kort om dat te kunnen doen, (toen was er nog geen draadloze muis of toetsenbord) .
Thuis namen de kinderen mijn linkshandige gebruik van de muis gewoon over, maar kwamen dan op school of ergens anders in conflict.
Dus besloot ik om de muis rechts van de pc te gebruiken, het duurde even maar is gelukt ik heb me aangepast.
Nou dat denk je, als iets echt lastig is, ja je raad het al, gebruik ik de muis weer linkshandig.
Net als het gebruik van een boormachine, gebruik je die links handig heb je een probleem.
Want aan de linkerkant zit de vergrendel knop, nou daar heb ik in het verleden flinke problemen mee gehad, een boormachine die vergrendeld is en dan vastloopt .
los het maar op als het kreng door blijft draaien.
Wat dacht je van autorijden, vooral in het begin een rechterhand die compleet niet weet wat hij moet doen, was ik maar in Engeland geboren.
Nee het leven van een linkshandige is niet altijd makkelijk, eigenlijk is het altijd aanpassen aan de rechtshandige medemens.
Waarom schrijf ik dit?
Nou ik ben linkshandig en kwam dit you-tube filmpje tegen, laat je verbazen.

Richard Wright – Holiday.

Richard William Wright werd op 28 juli 1943 geboren in Hatch End in Londen en was een pianist, keyboardspeler en liedjesschrijver.
Hij was de zoon in het gezin Bridie en Cedric Wright, de andere twee kinderen waren zijn zussen: Selina en Guinvere.
Hij ging naar de exclusieve school Harberdashers en op zijn 17e ging hij naar de Regent Street School of Architecture en daar ontmoette hij bassist Roger Waters en drummer Nick Mason.
Zij richtten een band op waarbij 6 maanden later gitarist Syd Barrett zich aansloot.
Zij gingen onder diverse namen spelen, met inbegrip van The Meggadeaths, Sigma 6, The Abdabs waar Juliette ook deel van uitmaakte en later trad ze in het huwelijk met Wright, Leonard’s Lodgers en de T-Set, alvorens The Pink Floyd Sound te heten.
Aangezien hun vertrouwen groeide, gingen zij van pop en R&B covers naar hun eigen uitgebreide psychedelische improvisaties.
Barrett werd de belangrijkste songwriter van de band in hun vroege stadia, hij verzorgde het grootste deel van hun songs op hun eerste album “Piper At The Gates Of Dawn” en hun twee eerste singles “Arnold Layne” en “See Emily Play” .
Na twee Top 20 singles en een Top 10 album in 1967, leek Pink Floyd aan een succesvolle carrière te gaan beginnen, maar de experimenten van Syd met LSD dreigde bizarre en zonderlinge vormen aan te nemen die niet goed waren voor de band, tot uiteindelijk Syd uit de band gezet werd en vervangen door “David Gilmour”.
Wright is het bekendst van zijn carrière met Pink Floyd, zijn spel droeg bij aan het karakteristieke geluid van de band.
Wright zong ook op de achtergrond en soms de hoofdpartij op het podium en in de studio met Pink Floyd, in de nummers “Time“, “Us and Them“, “Echoes“, “Wearing the Inside Out“, “Astronomy Domine” en “Matilda Mother“.
Maar ook solo ging hij aan het werk en bracht twee albums uit, “Wet Dream” in 1978 en “Broken China” in 1996.
Het album “Wet Dream” werd uitgebracht op 15 September 1978.
En werd door Wright zelf geproduceerd en hij schreef alle nummers zelf, behalve “Against the Odds”, dat werd geschreven met zijn toenmalige vrouw Juliette.
De opnamen van het album liepen van 10 Januari tot en met 14 Februari 1978.
Na het overlijden van Wright op 15 september 2008 aan de gevolgen van kanker, werd het album in het zelfde jaar opnieuw uitgebracht.
Als Gouden terugblik voor deze week het ik het zesde nummer “Holiday” gekozen van het album, een prachtig stuk muziek en heel toepasselijk voor deze vakantieperiode.
Holiday is een popsong met een comfortabele slidegitaar van Snowy White.
Een nummer om heerlijk bij de ontspannen in deze BankShow.


Richard Wright – Holiday.

Cat Stevens – I love my dog.

Cat Stevens wordt op 21 juli 1948 in Londen geboren als Steven Demetre Georgiou.
Hij is het jongste kind van een Grieks Cypriotische vader en een Zweedse moeder, die uitbaters zijn van het restaurant Moulin Rouge nabij West End.
Het gezin woont boven het restaurant en blijft daar ook wonen als vader en moeder van elkaar scheiden.
Hij leert zichzelf thuis piano spelen en op 15-jarige leeftijd krijgt hij van zijn vader een gitaar, waarmee hij zich vaak terugtrekt op het dak van het ouderlijke huis en daar nummers naspeelt van zijn favoriete popgroep The Beatles.
Een vriendin vindt dat hij de donkere ogen van een kat heeft en zo verandert Steven zijn artiestennaam in Cat Stevens.
Hij schreef al op jonge leeftijd nummers en trad gedurende de jaren zestig op, zonder veel succes.
Op zijn 19e kreeg hij tuberculose en moest gedurende lange tijd naar het ziekenhuis. .
Tussen 1967 en 1977 verkocht hij zo’n 40 miljoen lp’s.
Zijn eerste single in de Top 40 was I love my dog, Stevens schreef dit over een teckel vond hij vastgebonden aan een paal vond toen hij jong was.
Toen niemand de hond opeiste, nam hij hem thuis en raakte gehecht aan hem.
Producent Mike Hurst, die eerder lid was van de Folk-Pop-groep The Springfields, hoorde Stevens het nummer spelen en adviseerde hem om het nummer op te nemen.
Stevens kreeg een record deal bij Dream record (een handelsnaam van Decca records opgericht als een showcase voor het Britse talent) en binnen 3 maanden werd dit een Britse hit en was de basis van zijn carrière.
Deze week is het nummer de Gouden terugblik in de BankShow.

Afval scheiden.

Zelf ben ik een voorstander om het afval te scheiden, is voor iedereen en vooral de toekomstige aardbewoners beter.
Per saldo heb ik per week een pedaalemmerzakje met restafval.
Zo zie ik regelmatig een ouder stel een hele berg afval in de restcontainer gooien, maar voor mij klopte er nog steeds iets niet.
Want eerst komen de glazenpotjes, die zelfs waren afgewassen zo schoon zagen ze eruit.
Dan de conservenblikjes, waar ik ook het idee dat ze waren afgewassen en daarna het papier, waar nog net niet een touwtje om heen zit, alles werd uit de roltas gehaald en in de restcontainer gegooid.
Het kan zijn zou je zeggen dat de misschien de papiercontainer en de PMD container te ver weg zijn voor ze.
Maar dat is dus het vreemde, als men alles in de restcontainer heeft gedumpt, loopt men naar het winkelcentrum en gaat daar wandelen, ze lopen dan op 5 meter afstand verschillende keren langs de papiercontainer en de PMD container.
Heb netjes gevraagd waarom men het afval niet in de betreffende container deponeert, het antwoord was dat men dat te complex vond.
Ik was verbluft, complex een kind snapt het nog.
Deze log heb ik niet geschreven na aanleiding van het nieuws , maar is wel een besvestiging.

Van de Bank plaat.


What goes up must come down.
De wet van de zwaartekracht.
Maar ja het is alweer december.
Nog even doorbijten en het is het einde van het jaar
De van de Bank Plaat is deze keer:
Alan Parsons met het nummer “What Goes Up”.

Aanstaande donderdag is de een nieuwe “Bankshow” op “Bank’s Radio”.
En op zaterdag van 11.00 – 13.00 uur bij: Radio ELS te beluisteren.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend 12.00 uur,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
vaak een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een gezellige week toe.