Categorie archief: Bankje

Buiten genieten.

Na weken kwakkelen, waarvan de laatste helemaal in de lappenmand,
voel ik me een stuk gezonder.
Eergisteren lopend naar de buurtsuup geweest en gisteren een wandeling gemaakt van een half uurtje.
Dat was een tijdje terug helemaal niet meer mogelijk.
Voel me gewoon een stuk beter dan voor mijn klachten, de cardioloog kan trots op me zijn.
Genoten van het koude weer, het was weer heerlijk om weer gewoon buiten te zijn.
De vijver is dicht gevroren, dat belooft wat de komende tijd want de winter lijkt nu echt
te beginnen.
Vandaag weer een wandeling maken en probeer zo langzaamaan weer opgaan bouwen tot het oude niveau.
Want van stil zitten word je ook niet gezonder en bewegen in de buitenlucht geeft ruimte in het hoofd.
Wat kan een mens weer genieten van gewone dingen als je ze een tijdje hebt moeten missen.

Klokje.

Zo heb ik ooit eens een paar jaar terug een elektronisch klokje in elkaar gesoldeerd.
Je kunt de datum, temperatuur en ja, de tijd op aflezen.
Het klokje staat op een plankje boven de apparatuur van de studio, handig als onder de opname de informatie nodig hebt.
Maar helaas bleef ik achter het voedingskabeltje haken en viel het klokje op de studiotafel.
Het gevolg een printbreuk zodat de display niet juist meer is af te lezen omdat een deel niet werkt.
Zo is het 11:?2 uur als ik de foto maak.
We kunnen niet leven zonder tijd, ten minste in deze tijd, vroeger was dat heel anders dan leefde men meer een dag en nacht ritme.
Maar om de afspraken en zo voort goed te synchroniseren in onze digitale wereld kunnen we niet zonder de klok.
Ga je op de klok zitten turen dan kan de tijd aardig traag gaan en als je wat aan het doen bent schiet de tijd zeker lekker op.
Vooral als je leuke dingen aan het doen bent lijkt de tijd sneller voorbij te gaan dan als je iets minder prettigs aan het doen bent.
Oftewel: “Time flies when you’re having fun”.
Ook is het relatief dat de tijd sneller gaat als je plezier hebt, er zijn meerder omstandigheden dat de tijd voor je gevoel sneller voorbij gaat.
Als je alleen al terug kijkt op je leven dan denk je ook van zo dat is snel voorbij gegaan, of wat dacht je van de vakantie of het weekend.
Maar waarom gaan dan de dingen die minder prettig of ronduit vervelend zijn niet snel voorbij, dat zouden we toch veel liever hebben.
Heeft een vervelende ervaring of omstandigheid meer tijd nodig om binnen te dringen of houden we die onbewust tegen, met als gevolg dat het nog langer duurt.
Wat wel weer een voordeel is dat we de vervelende dingen weer snel vergeten en de prettige dingen langer onthouden, tenminste dat geldt over het algemeen zo.
Maar goed, er is wat tijd verstreken tijdens het schrijven van dit logje, maar eigenlijk ging tijd gewoon door onafhankelijk of je de klok wel of niet goed kon aflezen.

Weer terug.

knock, knock how is there?
It’s me, tenminste dat denk ik.
Na een weekje afwezigheid ga ik proberen weer regelmatig te loggen en deze week de Bankshow van vorige week op te nemen.
Had voor mijn ziekte pauze al een tijdje last van de griep, maar de griep vloerde me vorige week helemaal, Knock-out.
Voel me nog wel moe en slapjes, maar dat is niet vreemd als je bijna een week op thee en water aangevuld met wat droge rijst hebt geleefd.
Het voordeel daarvan is dat je jezelf geen zorgen hoeft te maken of je voldoende te eten in huis hebt.
Zo langzamer hand ben ik wat stevigere kost aan het eten en heb zelfs gisterochtend mijn eerste kopje koffie gedronken.
Het bed is verschoond, de was is gedaan en het is tijd om met een schone lei verder te gaan.
Maar rustig aan beginnen en dan zie ik wel hoe het de komende de dagen gaat.

Griep.

Beste lezers,

Helaas ben ik geveld door de griep, lig al een paar dagen te bibberen en wat er allemaal nog meer los komt.
Voel me niet fit genoeg om te reageren en de Bankshow te maken.
Zal alles wel een weekje opschuiven, hopelijk ben ik dan weer de oude.
Dus je zal het een weekje zonder me moeten doen. Hans

griep

Vrijheid.

Wat deed jij of ik toen we 17 jaar waren?
Die vraag stelde ik mezelf toen ik het volgende bericht bij de NOS las.
Wij leefde in vrede en over het algemeen een onbezorgde jeugd.
Dat was heel anders bij de generatie waar mijn ouders onder vielen.
Onderduiken, elke dag op je hoede zijn dat je niet werd opgepakt.
Meedoen in het verzet tegen de vijand, met gevaar voor eigen leven.
Zo is in zijn woonplaats London (Canada) is oorlogsveteraan William ‘Bill’ Ramakers op 95 jarige leeftijd overleden.
Ramakers vocht als 17-jarige marinier in de meidagen van 1940 in de strijd om de Maasbruggen in Rotterdam tegen de Duitsers, zij wisten in de meidagen de Duitse opmars over de Nieuwe Maas tot staan te brengen.
Die gaven de mariniers, die donkerblauwe uniformen droegen,
de bijnaam ‘die schwarzen Teufel‘. Ramakers was de laatste nog levende ‘Duivel’.
Uiteindelijk werd het centrum van Rotterdam gebombardeerd.
Ramakers was toen al krijgsgevangen gemaakt, maar kort daarna wist hij te ontsnappen.
Later vertrok hij als marinier naar voormalig Nederlands-Indië en in 1948 keerde hij terug naar Nederland.
In 1951 emigreerde hij naar Canada en nam hij in 2014 contact op met Defensie en vroeg of hij nog één keer een herdenking in Nederland kon bijwonen.
In de zomer van dat jaar was hij bij de Rotterdamse Veteranendag en ook bij de
Nationale Veteranendag in Den Haag.
Laten we hopen dat we door de inzet van deze generatie nooit meer oorlog krijgen.