Categorie archief: Bankje

Johan van Oldenbarnevelt.

Van het een komt het ander, zo sta je te kijken bij de boerderij “Groot-Emiclaer”.
En even later heb je een gesprek met een buurtbewoner over de geschiedenis van de landerijen en de plek waar je opdat moment staat.
Want de meest bekende Amersfoorter “Johan van Oldenbarnevelt” had zich als doel gesteld om op “Groot-Emiclaer” oud te worden.
Hij werd in 1547 geboren in de tegenwoordige “Van Oldenbarneveltsteeg” en woonde daarna in het huis “Bollenburgh” aan de muurhuizen.
Hij maakte een snelle carrière en werd in 1586 landsadvocaat, de belangrijkste adviseur van de Staten van Holland.
Hij erfde van zijn ouders landerijen rondom Amersfoort,
waaronder de malenhoeve Groot-Emiclaer, waar ik gisteren over heb geschreven.
Op de website van historische kring Hoogland staat precies omschreven welke landerijen er werden gekocht door Johan van Oldenbarnevelt.
De grondrechten worden beschreven in het boek “Soest, Hees en De Birkt” eigenlijk werd ook in die periode alles keurig geregeld en vastgelegd.
Rond 1600 was Van Oldenbarnevelt de machtigste man in het land.
Hij was de drijvende kracht achter de VOC en het 12-jarige bestand in de oorlog tegen Spanje.
Maar hij had “prins Maurits van Oranje” tegen zich, want na aanleiding van de religieuze
Bestandstwisten werd hij wegens hoogverraad gearresteerd en na een schijnproces ter dood veroordeeld.
In 1619 beklom hij het schavot om te worden onthoofd, steunend op zijn stokje.
Dat stokje is te zien in “Museum Flehite” en in 2015 is er een zandstenen reliëf met een bronzen tekstpaneel aangebracht in een grachtenwand nabij het “Huis met de Paarse Ruiten” aan de Zuidsingel 38 in Amersfoort.
In dit werk wordt Johan van Oldenbarnevelt, steunend op zijn stok afgebeeld op het moment dat zijn terechtstelling door onthoofding zal worden voltrokken op het Binnenhof in
´s-Gravenhage.
Een bijzondere ervaring om zoveel van het heden terug te vinden in de geschiedenis,
de landerijen van Johan van Oldenbarnevelt zijn nu woonwijken en industrieterreinen.
En morgen wordt koningsdag gevierd, Maurits van Oranje en Johan van Oldenbarnevelt komen samen op de grond van Emiclaer.


Bronzen plakkaat huis “Bollenburgh”.
Foto utrechtaltijd.nl .

Rododendron.

Wie kent de Rododendron niet, zou ik haast zeggen.
In de parken en perkjes kom je ze hier in de meeste wijken wel tegen.
Maar of ze nu tam of verwilderd zijn zoals de pontische rododendron, het blijft een
mooie verschijning als deze in bloei staat.
Vooral de bloei is mooi, per dag zie je de bloemen groeien tot volle bloei.
Maar op een of andere reden komt altijd het liedje “achter de Rododendron” van
“Tol Hansse” boven.
Elke keer als ik langs een Rododendron loop heb ik het idee dat Mien er achter vandaan springt.
Maar het is me nog nooit overkomen.
Dat ze tevoorschijn zou springen, is natuurlijk ijdele hoop.
Want Mien is een schuchtere vrouw die snel in paniek raakt.
Het huwelijk, de liefde is niet voor haar want in blinde paniek verstopt ze zich zelfs
zonder kleren achter de Rododendron.
Het zal dan wel schrikken zijn als ze dan achter de Rododendron voor de dag komt.
Maar de platenhoes die Tol zelf heeft gemaakt laat niets te wensen over,
want Mien staat blijkbaar wel voor de juiste man model.

.

Hands free parasol.

Het lijkt wel zomer, maar het is nog steeds voorjaar.
Na een paar dagen warmte merk je al de onrust bij sommige mensen.
Ze gaan gek doen, maken herrie op straat en er zijn idioten die vol gas, veel te hard rijden en nog harder moeten remmen het lijkt het wel hoog zomer,
dan heb ik het nog niet over de onrust op het strand.
Gelukkig is er een uitvinding gedaan waar mee men zich handsfree kan verkoelen.
Als dat niet voldoende is brengt een emmer koud water op hun hoofd misschien wel uitkomst.


De handsfree parasol, de houder is werkelijk te koop.
Google maar op “hands free umbrella holder”.

Een uitvinding van Charles E. Gill, st. Joseph Buchanan Missouri.
Onder US patent 0.725.069.
De uitvinding werd gepatenteerd op 14 april 1903.
Het hele verhaal van de uitvinding is te lezen op freepatentsonline.


Een verrassend kapsel voor 1903.


Oma geeft een demonstratie.

Loslaten en omarmen.

Vandaag een heel ander logje dan gisteren, maar niet minder leuk (vind ik zelf).
Vroeger had ik altijd minder of zelfs geen rust als iets niet was opgelost of niet werkte.
zal ook wel met de druk van werk te maken hebben gehad.
Maar tegenwoordig ga ik daar steeds makkelijker mee om,
laat me al langer niet meer gek maken.
Wil best iets voor een ander doen, maar alleen als het mij uitkomt.
Zo werkt bij de buurtsuup al een tijdje de zelfscan app op mijn phone niet meer, er komt een foutmelding dat er geen verbinding met het netwerk kan worden gemaakt.
Maar ben wel ingelogd op het netwerk, dus de app heeft de hik en bij de servicebalie snapt men er ook niks van.
Ik zou me daar in het verleden erg druk om maken, maar nu denk ik het zal wel.
Wie weet komt er ooit een oplossing dat het weer werkt.
Ga nu gewoon weer naar de kassa of als het heel druk is scan ik de boodschappen zelf wel bij de zelfscan kassa in.
Laat maar waaien in het digitale gekte tijdperk.
Nee dan vandaag, deze dag omarm ik het is een prachtige dag.
Denk maar dat ik een rondje ga fietsen en genieten van deze april dag.
Genieten van de positieve dingen die op zo’n dag op je weg komen.
Wens je ook een dag om te omarmen.

Keramiek.

Van het een komt het ander en verschijnt er voor het eerst een verhaal over keramiek op het
internet dat bij het Regionaal Sociaal Werkvoorzieningschap Amersfoort (RWA) De Stapsteen aan de Argonweg in Amersfoort werd geproduceerd.
Hoe is het verhaal ontstaan?
Eigenlijk uit nieuwsgierigheid, want zo zag ik bij mijn buurman Chris twee vazen staan en vroeg hem naar de herkomst van de vazen.
Hij antwoorden dat hij deze bij zijn afscheid had gekregen.
Ze werden geproduceerd bij “De Stapsteen”, waar hij toen werkzaam was.
Want zo verteld hij “het bedrijf draaide goed, maar om een of andere reden moest het worden gesloten.
Er was voldoende werk en afzet van het keramiek wat werd geproduceerd bij De Stapsteen.
Er was een goede band tussen het personeel onderling en het bedrijf, de personeelsvereniging was actief en organiseerde de viering van sinterklaas, kerst en ook de verjaardag van een
personeelslid ging niet ongemerkt voorbij.
Zo werd er ook elke vrijdagmiddag aan vorming gedaan voor het personeel.
Het was plezierig werken, zo werden er onder andere keramische vingerhoedjes en
vazen geproduceerd.
Maar in 1990 werd er andere apparatuur geplaatst, zoals elektrische ovens, verwarmde tafels en nog veel meer.
Deze apparatuur kwam uit Limburg daar was een sociale werkplaats gestopt met produceren.
Maar niet alleen de inventaris kwam naar Amersfoort ook de directeur kwam mee uit Limburg.
Maar na een jaar zag deze geen heil meer in het bedrijf en in 1991 sloot De Stapsteen
zijn deuren, tot verdriet van vele werknemers.”
Zo verdween de keramiek productie uit Amersfoort, een vergeten hoofdstuk uit de sociale werkvoorziening.
Het personeel ging naar andere onderdelen van de RWA en het oude pand aan de Argonweg werd gesloopt.
Maar soms kom je het keramiek nog tegen op verkoopsites dat in Amersfoort is geproduceerd.


De hoofdingang van het bedrijf De Stapsteen.
Rechts zie je een nog bestaand bedrijf staan.
De huidige situatie aan de Argonweg in Amersfoort.
Foto utrechtaltijd.nl.


De achterzijde, met opslag waar ook de fietsenstalling was.


Chris bij de productie van keramische vingerhoedjes.
En aan de overkant worden schaakstukken gemaakt.


Een serie keramische vingerhoedjes.
De afbeeldingen kwamen later in het assortiment.


Het vullen van de mallen met gips.
Dit gebeurde op een verwarmde tafel, zodat het gips sneller stolde.
Na een bepaalde tijd werd de mal leeg gegoten en
bleef de wand van de vaas achter in de mal.
Foto utrechtaltijd.nl.


Hier worden de vazen die uit de mal zijn gekomen afgewerkt.
Oneffenheden werden onder andere met een spons glad
gestreken.
Foto utrechtaltijd.nl.


Het logo wat op de producten werd aangebracht.


Een grote vaas zoals die werden geproduceerd.


Maar ook kleinere vazen werden geproduceerd.