Categorie archief: Bankje

Kaartje.

Door de corona hadden de verzorgingshuizen de deuren gesloten voor bezoek.
Om de ouderen een hart onder de riem te steken is er in maart een grote kaartenactie gestart.
Zo werden de ouderen die in Amersfoort en Leusden in een verzorgingshuis wonen verrast met een kaartje.
Zo werd ik ook verrast met een lieve kaart, ben tenslotte ook een senior.
Maar de ouderen die ik sprak waren blij verrast, want een kaartje is altijd leuk om te ontvangen.
Dank je wel Paulien.

Befehl ist Befehl.

Befehl ist Befehl, zo was het wel.
Het vervolg over gisteren.
Mijn vader was verbaast over deze uitdrukking.
Want las de Duitsers die controleerde in de spertijd zijn papieren die dan in orde waren kon hij door gaan.
Waren de Duitsers op razzia liep hij de kans om te worden gearresteerd te worden en op transport te worden gesteld.
Zo kwamen ze ook in huis en daar stond de kist met wat spullen van mijn oom die was vermoord in kamp Dora.
Mijn oma had meer van zich af moeten bijten zei mijn vader wel, maar het verdriet was te groot.
Zo had mijn vader door zijn vrijstelling wel de mogelijkheid om tijdens de spertijd over straat te gaan.
Hij bracht onder andere de verzetskrant “Ons Volk” rond.
Zag op wikipedia dat de krant in 1943 uit werd gebracht, maar het origineel wat ik hier heb kwam al op 2 april 1942 uit.
Hij vertelde dat mensen achter de brievenbus lagen en de krant weggriste.
Door zijn papieren had hij een bescherming, maar het was niet zonder gevaar.
Het is voor mij vaak niet te begrijpen wat hij tussen zijn jonge jaren heeft mee moeten maken.
Hierbij plaats ik een krantje “Ons Volk”, klik er op om te vergroten.
Lees de tekst en merk de propaganda van de Duitsers.

Onderduiken.

Na de reacties op de log van gisteren zal ik een aantal verhalen plaatsen over de tweede wereld oorlog.
Het is een periode die ik gelukkig persoonlijk niet heb mee hoeven maken.
Maar als eerste generatie van na de oorlog heb ik er veel van meegekregen.
Mijn ouders vertelde er zelden over toen wij de kinderen jong waren, dat kwam pas later.
Blijkbaar wilde ze ons de pijn besparen.
Mijn vader was 18 jaar toen de oorlog uitbrak en was werkzaam bij Jan van Leyden een
zeildoekfabrikant .
Omdat mijn vader in ploegendienst werkte en de fabriek daar zeildoek moest produceren voor de Duitsers had hij vrijstelling om zijn fiets te houden en ’s nachts over straat te gaan.
Daar vertel ik morgen meer over wat het voordeel daar van was.
Maar hij moest ook regelmatig onderduiken omdat hij gezien zijn leeftijd te werk kon worden gesteld in Duitsland.
Wel tegenstrijdig maar hij moest daar wel rekening mee houden, aan een kant vrijstelling en aan de andere kant werkplicht in Duitsland.
Als er dan werd door gegeven dat de Duitsers razzia hielden dan vluchtte hij de weilanden in of ging naar de woning van van Leyden om te vragen of hij kon onderduiken in de fabriek,
die iets verder op stond.
Dat was nooit een probleem, maar hij vroeg het altijd netjes,
omdat er ook andere onderduikers zaten.
Hij ging dan naar de zolder in een van de gebouwen van de fabriek en hij vertelde dat er ook Joodse onderduikers zaten.
Door een raampje zagen en hoorde ze de Duitsers lopen, de laarzen waren namelijk beslagen met ijzer.
Maar daar heb ik ook nog een bijzonder verhaal over.
Mijn vader heeft zo de oorlog overleeft, opletten en verstoppen.


De woning van van Leyden jaren 50.

De fabriek .

Jos Brink.

Dit logje schrijf ik na een bezoek aan het YouTube kanaal van “ Een retrospectief van musicus Addy Kleijngeld”.
Ik heb er op “21 augustus 2018” al eens over geschreven en vind het nog steeds een
schatkamer van muziek.
Het is een grote verzamelplaats van video’s die te maken hebben met “ Addy Kleijngeld “.
Zijn dochter heeft als eerbetoon een website aan hem opgedragen en deze is “ hier“ te vinden.
Telkens komen er muzikale verrassingen voorbij en het is interessant om te lezen hoeveel werk Addy Kleijngeld heeft verzet in de muziekwereld waar menig nog steeds plezier aan beleeft.
Terug naar de muziek want daar schrijf ik dit log je over, zo verscheen er afgelopen donderdag 16 april een opnamen over “ Jos Brink“.
Zelf heb ik altijd een zwak voor Jos Brink gehad, aan de ene kant een man vol humor
en de andere kant iemand die serieus is en terug getrokken kon zijn.
Ook Jos Brink is ergens begonnen en heeft ook addities gedaan.
En dat is de grote verrassing, zijn originele brief aan CNR en het antwoord van Addy Kleijngeld daar te zien, een uniek document.
Zo schrijft men: “Wat hebben Addy Kleijngeld en Jos Brink met elkaar te maken?
Niet zo heel veel en toch eigenlijk ook weer wel.
Want de kalender wees februari 1963 toen CNR/Addy Kleijngeld een brief kregen toegestuurd van Jos Brink.” Lees het vervolg op het YouTube kanaal.
Ik was heel verrast deze brieven te mogen lezen, een kijkje in het persoonlijke leven van
Jos Brink.
Mijn advies is ga eens kijken op het kanaal van “ Een retrospectief van musicus Addy Kleijngeld”.
En als je reageert krijg je zeker antwoord, voor mij een plek vol Gouden terugblikken en zeker het bezoeken waard.


Jos Brink – Zeg Annemarieke / Jan Jaap ( 1970 )

‘t Kolkje.

Zo kom je een ansichtkaart tegen waarop de datum 29 augustus 1949,
met de tekst Amsterdam, ‘t Kolkje opstaat.
Op de kaart zie ik Amsterdamsenpanden, een bruggetje en een toren staan.
Het is de Oudezijds Kolk een smal grachtje in de binnenstad van Amsterdam.
Het loopt via de Zeedijk naar het Open Havenfront vanuit het verlengde van de Oudezijds Achterburgwal.
De Kolksluis is gebouwd begin vijftiende eeuw, diende het als afwateringsgracht naar
toen het IJ, nu het Open Havenfront.
Slechts één kade is begaanbaar en dan alleen voor voetgangers.
De gracht heeft via de Kolkwaterkering een verbinding met het Open Havenfront.
De toren die is te zien behoord tot de Basiliek van de Heilige Nicolaas,
een historische katholieke kerk.
Als je de ansichtkaart vergelijkt met de huidige tijd, wat valt je dan op?


Ansichtkaart 29 augustus 1949.

De huidige situatie.

Canal Ring Amsterdam: Oudezijds Kolk (Het Kolkje) and Kolksluis.