Categorie archief: muziek

Bank’s Show.

Ben nog steeds erg ziek, de griepprik heeft niet echt geholpen.
Heb zware koorts en maagpijn, denk niet dat ik de komende week actief zal zijn op mijn weblog.
Zal ook geen bezoekjes brengen bij mede loggers, sorry.
Maar dit log je was al klaar en plaats het dan toch maar.


Niet alles wat blinkt is goud.
Zo is niet alles is zo mooi en kostbaar als het soms lijkt.
Maar met de juiste muziek,
gaat het in de Bankshow weer blinken.
Tijd voor een schitterende aflevering.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

Voor de volgende luisteraar heeft Hans Bank een herstel song gespeeld.
Chris.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Suske.
Redstar.
Marlou.
Peter & Petra.
Dien.
MizzD.
Rebbeltjes.
Sjoerd.
Lies.
Beekblog.
Bertie.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Di Mario.
Yaron.
Shirel.
Boerin.


Adèle Bloemendaal – We zijn toch op de wereld om mekaar te helpen, niewaar?

wegens ziekte even afwezig

Dit weekend is “Adèle Bloemendaal” de gouden terugblik in de Bankshow, ze werd geboren als Adèle Maria Hameetman op 11 januari 1933 in Amsterdam.
De naam Bloemendaal komt van haar eerste man en na de scheiding in 1957 bleef ze de naam gebruiken.
Ze is zowel actrice, cabaretière als zangeres en ze bracht haar jeugdjaren door in de Amsterdamse Jordaan.
Na de middelbare school werkte ze als secretaresse en daarna wilde ze modeontwerpster te worden.
Haar carrière begon in 1946 toen ze in het amateurcabaret “De Kijkdoos” speelde van “Leen Jongewaard”.
Begin jaren vijftig werden ze beiden ontdekt door de directie van toneelgroep “Puck” van “Egbert van Paridon”.
In 1953 maakten beiden daar hun debuut als beroepsacteurs.
Ze is hertrouwd met “Donald Jones” met wie ze in 1963 een kind krijgt, hun zoon “John”, die later in haar voetsporen trad.
Muzikaal laat ze ook van zich horen, want in 1967 komt haar eerste solo-LP uit: “Aaahdèle” en een tweede album in 1968.
In datzelfde jaar stond ze samen met “Frans Halsema” en “Gerard Cox” op de planken “Met blijdschap geven wij kennis”.
Dat leidde tot een eigen televisieshow in 1969: “De Adèle Bloemendaal show”.
Vanaf dan is ze evengoed in andere programma’s en speelfilms te zien.
Zo speelde ze zowel in “Elli Assers” series van “T Schaep Met De 5 Pooten” en “Citroentje met suiker”, in “Annie M.G Schmidts” “Beppie” en in “Dat ik dit nog mag meemaken” van het “schrijverscollectief”.
Tot begin jaren zeventig speelde ze in diverse toneel- en theaterproducties.
Daarnaast trad ze op bij zowel “Tingel Tangel Cabaret” als bij “Lurelei”.
Ze scoorde in die jaren regelmatig carnavalshits, geschreven door onder andere “Drs. P” en “Herman Pieter de Boer”.
Haar bekendheid als serieus kleinkunstenares had hier wel eens onder te lijden.
In de jaren ’80 maakt ze enkele grote shows in het theater die dit beeld weer bijstelden.
De rol van “Hans Dorrestijn” die haar tekstschrijver werd wordt in de jaren tachtig zeer prominent.
Dit leidt in 1997 tot “Samen solo”, waarbij ze allebei een helft van de voorstelling apart op het podium staan.
Programmamaker “Jacques Klöters” die ook in de jaren tachtig veel met haar samenwerkte noemde haar ooit een sterke, gevaarlijke vrouw een alleskunner, een vrouw die wist waarmee ze bezig was en die veel heeft bereikt in haar leven.
Ze had een prachtig mooie stem, zingen en toneelspelen kon ze als de beste.
Dat is haar hele leven goed van pas gekomen.
Veel vrouwen zagen in haar een krachtige persoonlijkheid als voorbeeld.
Ze stapte in haar wilde leven twee keer in het huwelijksbootje.
Haar huwelijken hielden geen stand, na de scheiding voedde ze John grotendeels alleen op, het was geen makkelijk leven als alleenstaande moeder.
Ze hield ook niet echt van haar vak, maar ze moest wel werken om geld te verdienen.
Ze hield vooral van programma’s maken en niet van op de bühne staan.
Het liefste was ze ook gestopt, maar ze was één van de beste en dat maakte het heel zwaar.
Klöters werkte jarenlang samen met deze sterke vrouw, zo schreef hij de teksten voor haar shows.
Als ik iets voor haar schreef, dan hoorde ik haar stem in mijn gedachten.
Ik wist hoe ze het uitsprak met haar aparte stemgeluid, wat vaak werd geïmiteerd.
Eigenlijk heeft ze veel geluk gehad dat ze met de juiste mensen samenwerkte, zoals Journalist “Jaap van de Merve”, tekstschrijver Eli Asser en dichter/schrijver “Jan Boerstoel”.
Ook was ze haar tijd ver vooruit, ze was niet alleen sterk, maar straalde ook iets ondeugends uit.
Ze toonde zich zeer openlijk en had een erotische uitstraling, zo van:‘die man lust ik wel’ en dat was in de jaren vijftig en zestig vrij uitzonderlijk.
En als cabaretière, actrice en zangeres won tijdens haar loopbaan twee
prijzen.
In 1969 kreeg ze een Edison voor haar lied “Laat mij nu maar begaan”.
De Gouden Harp ontving ze in 1976 omdat ze zich op bijzondere wijze verdienstelijk maakte voor de Nederlandse lichte muziek.
Veel waarde hechtte ze echter niet aan deze awards.
Ze hield er niet zo van om geprezen te worden en in de publiciteit te
staan.
Normaal gaf ze alleen interviews als er kaarten voor een voorstelling verkocht moesten worden.
Daar zag ze het voordeel van in, want er moest geld in het laatje komen.
De laatste jaren van haar leven leidde ze een rustig bestaan, ze was grootmoeder en woonde zelfstandig in Amsterdam, maar kwam nog maar weinig in de openbaarheid.
Ze leefde teruggetrokken en zat het liefst in haar eigen woning boeken te lezen.
Eind jaren negentig werd Bloemendaal getroffen door twee lichte herseninfarcten.
Dat betekende voor haar het afscheid van haar carrière.
Het besef kwam dat het voorbij was, maar 2006 trad ze nog eenmalig op in Carré.
Ze overleed in een Amsterdams verzorgingshuis op 21 januari 2017 ze werd 84 jaar.
Maar dit weekend is ze toch nog een keer de Gouden terugblik in de Bankshow.

Van de Bank plaat.


Niet alles wat blinkt is goud.
Zo is niet alles is zo mooi en kostbaar als het soms lijkt.
Maar met de juiste muziek,
Gaat het in de Bankshow weer blinken.
Tijd voor een schitterende aflevering.
De van de Bankplaat is deze week:
The Cats met het nummer “Love is a golden ring”.

Aanstaande donderdag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een prettige week toe.

Bank’s Show.


Maandag was oudejaarsdag.
Dinsdag werd het nieuwjaarsdag.
Tijd voor een nieuw begin.
Tijd voor goede voornemens.
Tijd om ze dan ook vol te houden.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

Voor de volgende luisteraar heeft Hans Bank een herstel song gespeeld.
Chris.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Redstar.
Suske.
Peter & Petra.
MizzD.
Sjoerd.
Rebbeltjes.
Lies.
Beekblog.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Shirel.
Yaron.
Di Mario.
Boerin.


Jan De Wilde – Na Nieuwjaar.

Als je in België bent opgegroeid zul ooit wel eens een liedje van “Jan de Wilde” op de radio
hebben gehoord en anders wel in de Bankshow.
Dit eerste weekend van het nieuwe jaar is hij de Gouden terugblik in de Bankshow.
Hij is als Jan Marie Albert De Wilde geboren te Aalst op 1 januari 1944 en is een Vlaams zanger, gitarist en kleinkunstmuzikant, die al heel lang meedraait, en die Soms nog met een nieuw lied komt, net wanneer hem dat uitkomt.
Zijn vader overlijdt als hij net 9 jaar is.
De jonge De Wilde studeert Latijn en wiskunde in het Sint-Maarteninstituut, een college met een knapenkoor waarin hij zingt van z’n vijfde tot z’n veertiende.
Tussen de Latijnse volzinnen en de wiskundige axioma’s dwaalt zijn geest steeds meer af naar zijn tekeningen, want hij krabbelt speelse schetsen, satirische cartoons of stekelige karikaturen van professoren en andere vreemde creaturen.
Ook de muziek blijft zijn interesse hebben, nadat hij de baard in de keel krijgt sticht hij met een aantal lotgenoten zijn eigen koortje.
Al snel leert hij ook muziekinstrumenten bespelen, zoals gitaar en piano en bedenkt hij zijn
eerste melodietjes en teksten.
Het is in de vroege jaren zestig als hij wordt geprikkeld door “Georges Brassens”,
Kor van der Goten” en “Jaap Fischer”.
Al in 1962 neemt hij de stap om op het podium op te treden met zijn eigen meester-werkjes.
Zijn bekendste liedjes zijn “Walter, Ballade van een Goudvis”, “Een Vrolijk Lentelied”, “Joke”,
Hè Hè”, “De Fanfare van Honger en Dorst” en “Eerste Sneeuw”.
Over het algemeen komt hij uit met prachtige liedjes, die aanslaan bij de luisteraars.
Eigenlijk zoals we al van hem gewoon zijn sinds de jaren zeventig.
Zijn teksten zijn dan ook stof tot enige controverse in het conservatieve Vlaanderen met regels als ”De Fallus Impudicus staat al in bloei” en “Joke, trek je witte jurkje uit”.
Hij antwoord hier op dat het hier om de humorvorm genaamd "sarcasme" betreft.
Hij werkte ook volop mee aan het debuut van zijn vriend “Kris de Bruyne” en lanceerde ook de carrière van de komiek “Urbanus” van wie hij in de jaren zeventig drie albums produceerde.
Tussen 1988-1992, leek hij plotseling uit zijn slaaptoestand te ontwaken en bracht twee cd’s in Vlaanderen uit, deze werden goed ontvangen door het publiek.
De Wilde plaatste op de cd "De Bende van Jan de Wilde" uit 1987 13 nummers onder andere, over “Anneke Weemaes”, een roversbende die hij wou oprichten (de Bende Van),
over “Communisten” en welke vieze mannen dat wel niet zijn, “de Westvlaamsche leeuw”,
Sint-Maarten”, wat die al voor hem heeft meegebracht, want in de buurt van Aalst brengt
Sint-Maarten net zoals Sinterklaas, cadeautjes voor de kinderen.
In 1990 produceerde hij de prachtige plaat genaamd ” Hè Hè” in Nederland.
De cd was een productie van “Henny Vrienten” en werd opgeluisterd door een aantal Nederlandse muzikanten, zoals “Boudewijn de Groot”, “Fay Lovsky” en “Jan Pijnenburg”, drummer van “Doe Maar”.
Op de cd staan nummers als ”Pik het en slik het”, ” Hè hè”, ”De eerste sneeuw” enz.
In zijn tournee die volgde werd hij begeleid door een klassiek orkest “Prima La Musica”.
In 2000 stond Jan de Wilde opnieuw in de schijnwerpers, hij had een plotseling bevlieging van activiteitsdrang en enkele dagen aan het begin van november leek het erop dat hij de media ging monopoliseren want hij verscheen zowat in elk Vlaamse programma.
De reden was dat hij na ruim tien jaar de release van zijn laatste en erg succesvolle plaat “Hè hè” er eindelijk opnieuw in was geslaagd een aantal nieuwe nummers op te nemen,
die EMI uitbracht onder de titel ”Oude Maan”.
De man die altijd opkwam voor zijn "recht op luiheid", koos hiervoor elf simpele songs, waarvan drie geschreven door anderen: ”Wij houden stand” van “Luc De Vos” van de rockgroep “Gorki”, "Pauvre Rutebeuf" was oorspronkelijk een frans chanson, maar werd vertaald door schrijver “Johan Daisne”.
Raymond van het Groenewoud” stond de zanger bij op twee nummers.
De plaat werd geproduceerd door “Jo Bogaert” van “Technotronic” omdat die op slechts enkele minuten van het huis van de zanger woonde.
Een tweede activiteit in tweeduizend was het boek met een selectie uit de teksten van zijn
gehele carrière.
Met een tekening van eigen hand op de cover werd het boek "Niks aan dan vel" getiteld
en uitgebracht bij uitgeverij Houtekiet.
Sinds enkele jaren woont hij in de Oost-Vlaamse gemeente Aaigem, die regelmatig onderwerp uitmaakt van zijn liedjesteksten.
Afgelopen jaar hield hij een theatertour wat negentien concerten bevatten, dit omdat hij dit jaar 75 jaar zou (is) geworden met de titel Hèhè! Wat een Jan!
Een uitspraak over zijn theatertour is van zijn hand: “Als je traag werkt kan je ‘t lang volhouden”.
Onderwerpen genoeg dus maar dit weekend hou ik het bij “Na Nieuwjaar” als de
Gouden terugblik in de Bankshow.
Want hij bezingt in dit nummer de eerste dag van het nieuwe jaar, ‘t is nu mooi geweest, het feesten is gedaan en er heeft niemand heeft gekotst.
We vegen scherven aan en op alle plaatsen zwijgt de kerstmuziek.
We gaan weer over op de orde van de dag en vergeten gemakshalve onze goede voornemens.