Categorie archief: muziek

Bank’s Show.


Een nieuwe week is weer begonnen.
Verplichtingen roepen je weer.
We gaan weer onderweg.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Suske.
Redstar.
Lies.
Peter & Petra.
MizzD.
Marlou.
Willy.
Sjoerd.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Yaron.
Di Mario.
Shirel.
Boerin.


Roger Whittaker – If I Were A Rich Man.

Dit weekend een bekende artiest, namelijk “Roger Whittaker” die werd geboren in Nairobi
op 22 maart 1936 hij is een Brits zanger en songwriter die wereldwijd meer dan 55 miljoen
platen heeft verkocht.
Vandaag is hij drie en tachtig jaar geworden.
Hij was de zoon van immigranten uit Staffordshire, Engeland, zijn vader, Edward Whittaker,
bezat een supermarkt, waarvoor zijn moeder, Viola Whittaker, eerst de boekhouding deed en later was ze werkzaam in het onderwijs.
Hij ging gitaar spelen toen hij zeven jaar was en leerde liedjes zingen in het Swahili, maar hij vond pas later zijn carrière in de muziek.
In 1956 ging hij als medische student naar de Universiteit van Kaapstad, maar zakte in zijn
tweede jaar en keerde terug naar Nairobi, waar hij les gaf op de lagere school en optrad in nachtclubs.
In september 1959 verhuisde hij naar het Verenigd Koninkrijk en ging hij naar de universiteit van Bangor in Wales, waar hij wetenschap studeerde met de bedoeling zijn loopbaan als leraar te bevorderen.
Maar hij bleef in clubs zingen en in de vroege jaren zestig werden een paar van zijn opnames uitgegeven op flexi-discs via de campusuitgave de Bangor University met als doel geld in te
zamelen voor een goed doel.
Dit bracht hem onder de aandacht van Fontana Records die hem contracteerde en zijn eerste professionele single “The Charge of the Light Brigade” uitbracht in 1962.
Zijn tweede single was een cover van de Amerikaanse countryzanger “Jimmy Ray Dean” met het nummer “Steel Men”.
Het leverde hem zijn eerste hit in de New Musical Express Top charts van 30 in juni 1962 op net toen hij zijn eindexamen deed.
Maar in plaats om door te gaan met zijn promotie zocht hij een manager en richtte hij zich
fulltime op zingen.
Hij trad op in ‘This and That’ een televisieshow in Ulster, Noord-Ierland.
De volgende jaren worstelde hij om de kost te verdienen in het Britse cabaretcircuit.
Maar in het voorjaar van 1967 won hij een prijs op het Knokke Songfestival in België, wat leidde tot opnames van zijn compositie “The Mexican Whistler” en zijn versie van “If I Were A Rich Man” uit de musical “Fiddler on the Roof”.
In 1968 veranderde hij van platenmaatschappij en ging naar naar EMI,
dat zijn platen op zijn Columbia-imprint label plaatste.
In het najaar van 1969 scoorde hij zijn eerste Top 20-hit in Groot-Brittannië met de
zelfgeschreven “Durham Town (The Leavin)”.
In 1970 was hij onder contract bij RCA Victor Records voor de VS en in het voorjaar van dat jaar werd een andere compositie het zonnige uptempo “New World in the Morning” een Top 20-hit in de American Easy Listening charts.
Tegelijkertijd bereikt zijn Britse single het melodramatische antioorlog nummer
I Do not Believe in’ If ‘Anymore” de pop-top tien plaats.
In de Verenigde Staten volgde het nummer “New World in the Morning” op en werd die zomer een Top 30 Easy Listening-hit in het Verenigd Koninkrijk.
Zo zette hij zijn succes voort aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.
Het filosofische nummer “Why?” waarvoor hij de muziek had gecomponeerd en de tekst van amateurschrijver “Joan Stanton” was onderdeel van een wedstrijd in zijn radioshow bereikte de Amerikaanse Easy Listening-chart en de Britse hitlijst en won de begeerde Ivor Novello-songwriting award van het Verenigd Koninkrijk van 1971-1972.
Zo keerde hij ook terug naar de LP-hitlijst van Groot-Brittannië met het album
New World in the Morning” en haalde de U.K. Top 40 met “Mamy Blue”.
Hij bracht ook het album “A Special Kind of Man” uit, met daarin “The Last Farewell”,
een romantische ballade van oorlog en scheiding die hij had gecomponeerd en op tekst had gezet die waren ingezonden door een andere amateurschrijver “Ron Webster”, als onderdeel van dezelfde radiocompetitie.
Zo deed hij in 1972 een Britse tv-serie voor volwassenen en hij bleef de jaren erna overal ter
wereld opnemen en optreden, maar zonder opnieuw een hit te maken.
In de winter van 1975 kwam “The Last Farewell” pas in de Verenigde Staten onder de aandacht nadat de vrouw van een radioprogrammeur in Atlanta het op vakantie in Canada had gehoord en haar man ertoe bracht het in de ether te brengen.
De vier jaar oude track werd uitgebracht op single en die zou bovenaan in de easy listening-chart komen, voordat hij een internationale hit werd met een gerapporteerde verkoop van elf miljoen exemplaren.
Het bereikte tijdens de zomer zijn hoogtepunt met een nummer twee in het Verenigd Koninkrijk en zo won hij een tweede Ivor Novello Award.
Ondertussen bracht RCA, die hem eerder had laten vallen en hem toen haastig opnieuw een contract aanbood om het, het compilatiealbum “The Last uit Farewell and Other Hits in de VS” uit te brengen, succesvol voor een gouden plaat.
In Groot-Brittannië bereikte de compilatie “The Very Best van Roger Whittaker” de Top Tien.
In 1976 ging hij voor het eerst op tournee in Amerika.
Halverwege het jaar kwam “Durham Town (The Leavin ‘)” de easy listening chart gevolgd door een Top 20 hit met “The First Hello, The Last Goodbye”.
In het Verenigd Koninkrijk kwam het tweede album “Very Best of Roger Whittaker “
in de hitparade.
Het bleef stuivertje wisselen want hij keerde terug in de Amerikaanse easy listening-charts
in februari 1977 met “Before She Breaks My Heart” en terwijl RCA’s release van The Best
of Roger Whittaker in maart nooit de hitlijsten kwam, maar deze verkocht in de jaren goed
genoeg om gecertificeerd goud te worden in 1980.
In de late jaren zeventig startte hij zijn eigen Tembo Records company
(tembo is het woord voor olifant in Swahili).
Tembo gaf de licentie van zijn opnames door aan Main Street Records in de VS, het label hem een duwtje richting countryzanger gaf en zo ontstond het nummer “I Love You Because”.
Het nummer kwam onder in de country charts binnen, maar eind 1983 stond het een half jaar in de country charts en kreeg het de status van ‘All Time Heart Touching Favorites’ in 1984.
In 1985 was hij terug met zijn platen via RCA in de VS uit te geven en in het najaar van 1986 keerde hij terug naar de Britse top tien met “The Skye Boat Song”, in een duet met komediant “Des O’Connor” en hij bleef in het Verenigd Koninkrijk regelmatig in het volgende decennium in musiek uitgeven, zoals “Skye Boat Song en Other Great Songs” in 1986, “His Finest Collection”, 1987, “Home Lovin ‘Man”, 1989.
In 1996 kwam er het album “And A Perfect Day – His Greatest Hits & More” uit.
Vaak bevatten zijn albums oudere opnames met misschien een of twee nieuwe nummers.
Dus als hij een geheel nieuw album maakte, was het een evenement.
Toen het album “Awakening” in 1999 op RCA in de Verenigde Staten verscheen, verklaarde een sticker op de voorkant: “Het eerste volledig originele album van Whittaker in meer dan zeven jaar, bevat alle nieuw materiaal!
Dat was voor vele fans een hele verademing.
Na het voltooien van een tournee door Duitsland in 2001 wat in die tijd zijn sterkste markt was, kondigde hij op 65-jarige leeftijd zijn afscheid van optreden aan en vestigde zich met zijn
jongere vrouw in Ierland.
Net als vele andere muziekartiesten heeft hij deze verklaring echter niet gehouden en was hij in 2003 weer op tournee in Duitsland, met plannen voor meer opnames en concerten die voor de komende jaren werden gepland.
In maart 2006 maakte hij op zijn website bekend dat een tournee in Duitsland in 2007 zijn
laatste zou zijn en dat hij toekomstige uitvoeringen zou beperken tot “occasionele concerten”.
Hij trad nu meer op in de Duitsetaal en werd in november 2008 in het Duits geïnterviewd op de Deense tv.
In een interview uit 2014 herhaalde Whittaker dat hij in 2013 was gestopt met toeren,
maar beweerde hij dat hij 18 nieuwe nummers had geschreven voor een album en zei:
“ I still whistle very well”.
Hij woonde in Eyrecourt, County Galway, Ierland, dicht bij de rivier de Shannon,
maar hij verhuisde in 2012 naar Frankrijk.
Op zijn website staat te lezen: ‘Na meer dan 50 jaar zijn muziek te delen met de wereld is Roger nu gestopt met het uitvoeren van concerten’.
Maar dit weekend is hij wel de Gouden terugblijk in de BankShow met het nummer: “If I Were A Rich Man”, nou dat is wel gelukt.

Van de Bank plaat.


Een nieuwe week is weer begonnen.
Verplichtingen roepen je weer.
We gaan weer onderweg.
De van de Bankplaat is deze week:
Katie Melua met het nummer “On The Road Again”.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een goede week toe.

Bank’s Show.


Suzanne neemt je mee.
Naar een bank aan het water.
Een bank gevuld met muziek.
Kom en schuif aan.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Suske.
Sjoerd.
Redstar.
Dien.
Peter & Petra.
MizzD.
Rebbeltjes.
Willy.
Lies.
Beekblog.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Di Mario.
Shirel.
Yaron.


Boerin.


Terence Trent D’Arby – Wishing well.

Sananda Maitreya”geboren als Terence Trent Howard in New York op vijftien maart 1962, viert vandaag zijn zeven en vijftigste verjaardag.
Hij is een Amerikaanse zanger en tot 2001 stond hij bekend onder de naam
Terence Trent D’Arby”.
In de vroege jaren tachtig was hij soldaat bij het Amerikaanse leger en hij was in Duitsland was gelegerd.
Daar sloot hij zich aan bij een funkband genaamd “The Touch”, die het begin van zijn muzikale carrière markeerde.
Nadat hij het leger had verlaten verhuisde hij naar Londen waar hij de demotape opnam die leidde tot zijn platencontract bij CBS.
zijn eerste single, “If You Let Me Stay” werd direct een grote hit in Europa.
Toen Terence Trent d’Arby in 1987 verscheen met zijn debuutalbum “Introducing the Hardline According to Terence Trent D’Arby” deed hij heel wat stof opwaaien.
Onder een storm van publiciteit claimde hij dat zijn debuut was de beste sinds “Sgt. Pepper”, zijn onbezonnen arrogantie veroverde de krantenkoppen in het Verenigd Koninkrijk en
hij keerde uiteindelijk terug naar Amerika wat ironisch genoeg precies het tegenovergestelde was van hoe d’Arby zijn carrière leidde.
D’Arby had tot 1988 geen grote hit in de VS tot de schaarse funk van “Wishing Well” een
nummer een werd.
De ballad “Sign Your Name”” volgde deze op in de top vijf en de introductie beloofde een
verkoop van meer dan twee miljoen exemplaren.
Zijn succes zowel commercieel als kritisch hadden hem klaargestoomd in zowel artistiek als in populariteit.
Zijn muziek is een mix van soul, rock, pop en R & B deed herinneren aan “Prince” in zijn omvang en geluid, maar zijn gevoeligheid was grauwer en aardiger.
Tenminste zo was het in het begin.
Tegen de tijd dat hij zijn tweede album “Neither Fish noch Flesh” in 1989 uitkwam waren zijn ambities meer aanstoot gevend.
Het album droeg de zware ondertitel “een soundtrack van liefde, geloof, hoop en vernietiging” en viel veel zelfbewust belangrijke thema’s aan, waaronder homofobie en vernietiging van het milieu.
Naast de zelfinvoer van de teksten voegde de muziek een verscheidenheid aan nieuwe texturen toe, van Indian drones tot R & B in de stijl van de jaren ’50.
Alle toegevoegde bagage was te veel voor zijn publiek en noch Fish noch Flesh verdween snel uit de hitlijsten zonder dat er zelfs maar een single van werd getrokken.
Het kostte hem vier volle jaren om een nieuw album op te nemen.
Toen “Symphony or Damn” een album met veel van dezelfde ideeën als het vorige album alleen maar beter uitgevoerd in 1993 werd uitgebracht ontving het lovende kritieken evenals wat
airplay op moderne rockradiostations en MTV.
Het was genoeg voor hem om enige geloofwaardigheid te herwinnen, maar het was niet
genoeg om van het album een hit te maken.
Twee jaar later bracht hij “Vibrator” uit dat hetzelfde lot onderging als Symphony of Damn.
Hoewel hij pas in het begin van de jaren 2000 met “Wildcard!” zijn commerciële succes bereikte, bleef hij gedurende de tussenliggende jaren actief.
Hij vertrok zelf bij Sony en tekende bij Glen Ballard’s Java en produceerde het album met de titel “Terence Trent d’Arby’s Soular Return” dat wel werd opgenomen maar nooit is uitgebracht.
In 1999 op als plaatsvervangend voorman van “INXS” bij de opening van het Olympisch Stadion in Sydney.
Later dat jaar speelde hij Jackie Wilson in de Amerikaanse televisie miniserie
Shake rattle and roll”.
Na het verkrijgen van de rechten op zijn Java-album, ging hij over met het starten van zijn eigen Sananda-label en uiteindelijk Wildcard! via het internet uit te geven.
Sinds het begin van zijn ‘Post Millennium Rock’ tijdperk brengt hij nieuwe muziek uit via zijn website en verschillende digitale winkels, regelmatig en om de twee jaar.
De meeste albums werden opgenomen in Milaan, zijn woonplaats sinds 2002.
In 2015 bracht hij een dubbelalbum uit met de titel “The Rise of the Zugebrian Time Lords”.
Sinds de vroege stadia van zijn muziekcarrière heeft hij al zijn muziek zelf geschreven,
gecomponeerd, gearrangeerd en geproduceerd.
Maar er kwamen nog meer albums zoal “The Sphinx” in 2011, “Return To Zooathalon” in 2013, het dubbele album “The Rise Of The Zugebrian Time Lords” in 2015.
In 2016 is hij begonnen met de opname van “Prometheus & Pandora” het drievoudige album is uitgebracht op 13 oktober 2017.
In de meeste van zijn albums speelt hij alle instrumenten en alle nummers worden geschreven, geproduceerd, gearrangeerd, uitgevoerd en bedacht door de hem, behalve waar aangegeven.
Ondertussen treed hij nog steeds op vooral in Italië en heeft hij een vaste schare fans om zich heen.
Maar deze week is hij de Gouden terugblik met het nummer: “Wishing well”.