Categorie archief: muziek

Gene Kelly – Singin’ in the rain.

Eugene Curran Kelly werd geboren in Pittsburgh, Pennsylvania, op 23 augustus 1912,
de middelste zoon van vijf kinderen.
Zijn vader was in Canada geboren en hield van sporten, vooral hockey.
Elke winter zou Kelly Sr. de achtertuin van het gezin onder water zetten en een ijsbaan maken voor hockey.
Kelly Jr. heeft later hockey gecrediteerd voor enkele van zijn danspassen, die hij omschreef als “wijd open en dicht bij de grond.”
Op zijn vijftiende speelde hij met een semiprofessioneel ijshockeyteam.
Hij speelde ook voetbal, honkbal en nam deel aan gymnastiek.
Zijn andere grote voorbeeld was zijn moeder, die van het theater hield.
Zij was degene die hem naar danslessen stuurde.
Aanvankelijk wilde Kelly niet doorgaan met zijn danslessen omdat de andere studenten hem uitlachten.
Maar toen ontdekte hij dat de meisjes een jongen leuk vonden die kon dansen, dus besloot hij de lessen te volgen.
In 1929 vertrok hij naar Pennsylvania State College, maar door de grote depressie verloor zijn familie hun geld.
De Grote Depressie (1929-1939) was een tijd van wereldwijde economische problemen die
leidden tot wereldwijde werkloosheid en armoede.
Hij ging terug naar huis en studeerde aan de Universiteit van Pittsburgh om de kosten van kost en inwoning te besparen.
Op de universiteit werkte Kelly met verschillende klussen om zijn collegegeld te betalen: hij groef sloten, werkte bij een frisdranken fabriek en werkte bij een benzinestation.
Zijn moeder ging werken als receptioniste bij een lokale dansschool en kwam zo op het idee dat de familie een eigen dansstudio zou gaan runnen.
Dat deden ze en de dansstudio werd een groot succes.
Nadat hij was afgestudeerd aan de Universiteit van Pittsburgh gaf hij nog zes jaar dansles en in 1937 vertrok hij naar New York City.
Hij geloofde dat hij getalenteerd genoeg was om werk te vinden en hij had gelijk.
Hij kreeg al in de eerste week in New York een baan in het theater.
Zijn grote doorbraak kwam in 1940, toen hij werd gecast als de leider in de musical “Pal Joey” van “Rodgers en Hart”.
Producenten in Hollywood zagen de show in New York en boden hem een contract aan bij Metro Goldwyn Mayer (MGM) en werkte daar zestien jaar.
Zijn eerste Hollywood-film was “For Me and My Gal” uit 1942, waarin hij samen speelde met “Judy Garland”, ze was pas twintig jaar, maar al een grote ster.
Ze had het werk van Kelly gezien en stond erop dat hij de rol kreeg.
Ze heeft hem geleerd hoe te handelen in de film.
Zelf brak hij door in de film “Cover Girl” in 1944.
Op een bepaald moment in de film danst zijn personage met een spiegelbeeld van zichzelf.
Het trok alle aandacht van de critici.
Hij vertelde in een Interview, “[Dat is] toen ik begon te zien dat je dansen voor de bioscoop kon maken die niet alleen gefotografeerd podiumdansen waren.
Dat was mijn grote inzicht in Hollywood, en Hollywood’s grote inzicht in mij.”
Hij experimenten met dans en met filmtechniek door de twee te combineren, zoals hij bewijst in de films “Anchors Aweigh” uit 1945, waar hij danst met een cartoonmuis, “An American in Paris” uit 1951, en “Invitation to the Dance” uit 1956.
Zijn eerste pogingen tot filmchoreografie waren gebaseerd op de gevestigde formules van de filmmusical.
Later ontwikkelde hij een systeem van choreografie gemaakt voor de camera die rekening hield met de camera-instellingen, beweging en bewerking.
Veel mensen geloven dat hij de grootste invloed had op het creëren van een nieuwe vorm van Amerikaanse dans, een die anders was dan de meer formele en balletstijlen van Europese dans.
Kelly danste op een meer energieke, atletische manier.
Hij speelde vaak een man die voelde wat de beste manier is om te krijgen wat hij wilde en om indruk te maken op mensen.
Hij leert echter dat zijn onbezonnenheid mensen beledigde.
Uiteindelijk slaagt hij door zichzelf te zijn.
De karakters van hem hadden veel van de “gemiddelde man” in zich en deze kwaliteit sprak het publiek aan.
Zijn personages leken zo natuurlijk dat mensen die zijn films zagen, zich niet altijd realiseerden hoe zeer verfijnd en complex zijn dans en choreografie waren.
Nergens anders was hij aantrekkelijker dan in de film “Singin ‘in the Rain” uit 1952.
Een van de beste films ooit, en misschien wel de film die het meest wordt geassocieerd met Kelly, deze komedie gaat over Hollywood uit de late jaren 1920 en de overgang van stille foto’s naar “talkies” (films met geluid) .
Singin ‘in the Rain toonde de aanzienlijke acteer-, zang- en dansgeschenken van “Debbie Reynolds” en “Donald O’Connor”, maar het was Kelly die weg danste met de film.
Zijn dans in het titelnummer is een icoon van Amerikaans entertainment geworden.
Hij maakt in een doorweekte regenbui en omhulde zijn partners, en communiceerde de vreugde in beweging in het hart van al zijn uitvoeringen.
Hij stierf op 2 februari 1996 in Beverly Hills, Californië.
Hij zal altijd worden herinnerd voor zijn ongelooflijke bijdrage aan de filmmusical door
dansvoorstelling, choreografie en fotografie.
Maar dit weekend is zijn onsterfelijke Singin’ in the rain de Gouden terugblik in de BankShow.

Van de Bank plaat.


Three Times A Lady.
Dat is voor iedereen heel persoonlijk
Dat is een vrouw die je lief hebt.
Ach, vul het maar zelf in.
De van de Bankplaat is deze week:
The Commodores met het nummer “Three Times A Lady”.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een zonnige week toe.

Bank’s Show.


Hoe kijk jij naar je geboorte plaats?
Je groeide erop en bleef je er wonen?
Of ben je vertrokken om wat voor reden dan ook.
Maar je jeugdherinneringen over je geboorteplaats blijven.
Alles is weer te beluisteren in de aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

Voor de volgende jarige luisteraar heeft Hans Bank een song gespeeld.
Shirel.
De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Suske.
Peter.
Sjoerd.
MizzD.
Rebbeltjes.
Lies.
Willy.
Trudy.
Matroos beek.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Shirel.
Yaron.
Aba.
Boerin.


Eydie Gormé – Blame It on the Bossa Nova.

Vandaag is de geboortedag van Edith Garmezano, ze werd geboren in New York op 16 augustus 1928 ze was een Amerikaans zangeres en is bekend geworden onder haar artiestennaam
Eydie Gormé”.
Ze is de dochter van Nessim Gorme, een immigrantenkleermaker, en Fortune Gorme.
Beide ouders waren in Turkije geboren joden van Spaanse afkomst, dus zij en haar oudere broers en zussen, Corene en Robert, spraken vloeiend Spaans.
Ironisch genoeg was zij de enige van de drie die geen muzieklessen kreeg, omdat die er niet veel gebruik van hadden gemaakt.
Ze had in 1963 haar bekendste hit “Blame It on the Bossa Nova“, geschreven door
Barry Mann”met tekst van “Cynthia Weil”.
Ze is een van de grote stylisten van het Amerikaanse populaire lied en heeft een trouwe
aanhang gehad vanaf de jaren 1950 tot heden.
Ze maakte haar zangdebuut toen ze drie was, toen ze in de buurt van haar ouders in een
warenhuis waggelde en ze ging optreden in een radioshow voor kinderen die daar live werd
uitgezonden.
Op William Howard Taft High School in de Bronx, New York, werd ze verkozen tot ‘de mooiste en de meest aardigste cheerleader’, speelde ze in de meeste schoolmusicals en zong in het weekend met de band van haar vriend “Ken Greengrass”.
Na de middelbare school werkte ze kort als tolk voor een theatraal exportbedrijf en later als manager, terwijl ze avondlessen volgde in buitenlandse handel en economie aan het City College van New York.
Maar ze bleef in het weekend met Greengrass optreden en waagde al snel om het als zangeres te gaan maken en stopte met haar vaste baan.
Greengrass ontbond zijn ban om haar manager te worden, een rol die hij vele jaren vervulde.
Haar eerste doorbraak kwam toen bandleider “Tommy Tucker” haar meenam als zangeres voor een twee maanden durende tournee.
Ze toerde vervolgens een jaar met het orkest van “Tex Beneke” en zong ook met het orkest van “Ray Eberle” voordat ze besloot dat ze klaar was om alleen te gaan treden.
Solo toerde ze van nachtclub tot het theatercircuit en trad op bij gastoptredens op via radio- en televisieprogramma’s.
Haar dynamische nachtclubact, vaak als een duo met Lawrence, bleef uitverkochte zalen
trekken terwijl ze weerstand biedt aan voorbijgaande trends en trouw blijft aan de beste
tradities van de Amerikaanse ‘standaard’ en tradities die ze zelf heeft helpen vaststellen.
Ze tekende haar eerste platencontract bij Coral Records in 1952 en haalde al snel de Top Twenty.
Via de radiozender van de “Voice of America” presenteerde ze haar eigen radioprogramma
‘Cita con Eydie (A date with Eydie)’, dat werd uitgezonden naar Spaanstalige landen over de hele wereld.
Ze bereikte nationale bekendheid met haar optredens in de “Steve Allen’s Tonight!” show,
Ze sloot zich aan in de herfst van 1953 tot de permanente cast van Tonight !, waar ze de
komende vier jaar zong en ook schreef en optrad in schetsen met “Steve Lawrence”.
Ze hadden veel gemeen en vriendschap groeide geleidelijk uit tot romantiek.
Lawrence, de zoon van Oost-Europese joodse immigranten, werd op 8 juli 1935 geboren in Sidney Liebowitz in Brooklyn, New York.
Hij was begonnen met zingen in het synagoge koor waar zijn vader diende als cantor terwijl hij de familie ondersteunde als huisschilder.
Ze trouwden op 29 december 1957 in Las Vegas en kregen later twee zonen, David Nessim en Michael.
Ondertussen maakte ze in februari 1956 haar nachtclubdebuut in New York als last minute
vervanger bij de “Copacabana” en was zo’n hit dat ze werd geboekt als headliner voor de maand juli.
Het jaar erop had ze januari bracht haar eerste Broadway-optreden, als zingende ster in de “Jerry Lewis” zijn Stage Show in het Palace Theatre.
In de zomer van 1958 had ‘the husband-and-wife team’ hun eigen wekelijkse muzikale
variëteitshow op televisie als vervangers voor de “Steve Allen” show in de zomer.
ze begon toen aan een tweejarige solo nachtclub tour terwijl haar man in het leger diende.
Herenigd in 1960, won het paar een Grammy Award voor hun eerste complete duet album
We Got Us”, dat de komende jaren door verschillende anderen albums werd gevolgd.
1968 vonden ze op Broadway in Golden Rainbow en het jaar daarop namen ze hun eerste
musical op, “What It Was, Was Love”.
ze bleef zowel solo als met Lawrence optreden, albums en singles opnemen en op televisie en in nachtclubs verschijnen.
Gedurende de jaren tachtig verschenen ze met Lawrence op vele bekende podia, waaronder Carnegie Hall, het Universal Amphitheatre in Los Angeles, Nevada en Bally’s in Las Vegas.
In 1991 gingen ze met “Frank Sinatra” mee op zijn jaarlange Diamond Jubilee Tour, ter ere van zijn vijfenzeventigste verjaardag.
In 1995 ontvingen Gorme en Lawrence Lifetime Achievement Awards van zowel de Society of Singers als de Songwriters Hall of Fame.
In haar lange carrière heeft ze talloze doelgroepen ondersteund en geholpen bij het creëren van een klassieke stijl van Amerikaanse populaire zang waarvan de aantrekkingskracht en
vitaliteit eeuwig zijn.
Het duo begon aan de lounge-rage in het midden van de jaren 90 en namen hun versie van Soundgarden’s “Black Hole Sun” op voor de Hollywood Records-collectie Lounge-A-Palooza uit 1997.
Ze bleven in Las Vegas optreden tot in de nieuwe eeuw en besloten de Circus Maximus-showroom van Caesar’s Palace in september 2000 om tien jaar uitvoeringen daar af te ronden.
Ze traden pas weer in het voorjaar van 2004 op in Las Vegas, toen ze in april het Wayne Newton Theatre van het Stardust Hotel opende.
Ze stierf op 10 augustus 2013, zes dagen voor haar 85e verjaardag in het Sunrise Hospital & Medical Center in Las Vegas na een korte door niet nader genoemde ziekte.
Ze werd begraven in Hillside Memorial Park in Los Angeles, Californië.
Maar dit weekend herdenken we haar in de Gouden terugblik met haar hit ‘Blame It on the Bossa Nova’.


Eydie Gormé – Blame It on the Bossa Nova.

Van de Bank plaat.


Hoe kijk jij naar je geboorte plaats?
Je groeide erop en bleef je er wonen?
Of ben je vertrokken om wat voor reden dan ook.
Maar je jeugdherinneringen over je geboorteplaats blijven.
De van de Bankplaat is deze week:
Ike & Tina Turner met het nummer “Nutbush City Limits”.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een zonnige week toe.