Categorie archief: muziek

Serge Gainsbourg & Jane Birkin – Je t’aime… moi non plus.

Dit weekend is de Gouden terugblik het nummer spraak makende nummer “Je t’aime… moi non plus” uit 1969 dat wordt gezongen door “Serge Gainsbourg” en “Jane Mallory Birkin” die op 14 december 1946 in Londen werd geboren en die vandaag haar twee en zeventigste verjaardag viert.
Ze is een Engelse actrice en zangeres die sinds eind jaren 1960 in Frankrijk woont.
Haar vader was commandant in de Royal Navy en haar moeder was actrice.
Ze ging de zelfde weg als haar moeder en begon te acteren aan de Kensington Academy
in Londen.
Toen ze nog een tiener was, maakte ze haar toneeldebuut in “Graham Greene’s” productie
Carving a Statue” uit 1964.
Een jaar later kreeg ze een rol in het “Passion Flower Hotel”, een musical geproduceerd door de James Bond seriecomponist “John Barry” en ze trouwde kort daarna met hem.
Uit dit huwelijk werd hun dochter “Kate Barry” geboren in 1967
De eerste film waar de in meespeelde “The Knack … and How to Get It” volgde in 1965, maar niet vermeld op de aftiteling.
In 1966 speelt ze een kleine naakt rol in de film “Blow Up”, deze film won de Palme D’Or
in Cannes en stuwt haar naar voren op het podium.
Het huwelijk met Barry liep op de klippen en ze droomde van een carrière in Frankrijk,
daar introduceerde men haar bij de Gallische popster Serge Gainsbourg, nadat ze een mislukte casting had gedaan.
Ze werd al snel zijn metgezel en Serge schreef voor haar zijn eerste nummers.
Ze kunnen het goed vinden en de twee trouwen uiteindelijk.
Samen nemen ze in 1969 het door Gainsbourg geschreven erotische popnummer
Je T’Aime … Moi Non Plus op.
De eerste versie was opgenomen met “Brigitte Bardot”, maar die vond de opname achteraf te gewaagd om uit te brengen.
De single was controversieel door zijn expliciet seksuele aard.
Oorspronkelijk werd het nummer uitgebracht door Fontana Records in Groot-Brittannië, maar daar werd de single al snel gedropt door het label en heruitgegeven bij Major Minor records.
Maar goed men kon er niet omheen want de tekst van het nummer werd ondersteund door
gekreun en gehijg en sommige radiostations weigerden het te draaien.
Het nummer is trouwens afkomstig van het album “Serge Gainsbourg and Jane Birkin
opgenomen in 1968 en uitgebracht Juni 1969.
Toch werd het nummer een grote hit in verschillende Europese landen.
Hoewel ze een groot deel van de vroege jaren zeventig in films was te zien nam ze nog wel een aantal andere albums op waaronder “Lolita Go Home” uit 1975 en drie jaar later “Ex-Fan des Sixties”, deze platen werden vooral in Frankrijk zeer succesvol.
Haar huwelijk met Gainsbourg werd in 1980 ontbonden en hun dochter “Charlotte Gainsbourg” die in 1971 was geboren werd zangeres en creëerde een controverse single “Lemon Incest” met haar vader.
Birkin trouwde later met de Franse regisseur “Jacques Doillon”, waaruit haar derde dochter,
actrice, fotomodel en zangeres “Lou Doillon” werd geboren in 1982.
In de vroege jaren tachtig, kan zij een nieuwe impuls te geven aan haar filmcarrière.
Ze komt voor in de aftiteling van films en drama en voegt een nieuwe snaar op zijn boog want sinds 1985 speelt ze ook regelmatig in het theater.
De dood van Serge in 1991 was een schok voor haar, maar ondanks het verlies ging ze door met het opnemen van nieuwe albums.
In 2002 kreeg ze aanvankelijk een groot succes met het album “Arabesque” die enkele van de
titels omvat die nog geschreven waren door Serge.
Ze bleef optreden, acteren en musiceren, meestal gericht aan het Fransenpubliek, tot 2006, toen ze “Fictions” uitbracht.
Het album bevatte zowel een cover van “Tom Waits” als een van “Neil Young”, samen met nieuw materiaal van songwriters “Neil Hannon” bekend van het album “The Divine Comedy”,Beth Gibbons” en “Rufus Wainwright” .
Het door haar zelfgeschreven “Enfants d’Hiver” werd in 2008 uitgebracht en werd een jaar later opgevolgd door het dubbelspel “Au Palace”.
In 2010 herintroduceerde “Light in the Attic” het klassieke album uit 1969 met nummers van haarzelf en Serge Gainsbourg.
Ze wilde nog lang niet stopen met werken en richtte zich meer op tournees dan op opnemen.
In 2011, na de tsunami en de kernramp in Fukushima in Japan, gaf ze twee benefietconcerten en maakte hij kennis met pianist, componist en arrangeur “Nobuyuki Nakajima”, die veelvuldig samenwerkte met “Ryuichi Sakamoto” en zelf talloze films scoorde.
De shows van het kwartet waren zo succesvol dat ze twee jaar toerde.
In 2016 vroeg het FrancoFolies Festival in Quebec haar om een concert “Gainsbourg Symphonic” te organiseren met het Montreal Symphony Orchestra, onder leiding van “Simon Leclerc”.
Birkin en Nakajima werkten samen met Gainsbourg’s oude producer “Philippe Lerichomme”.
Een concertdocumentaire met daarop volgende persberichten in Montreal waren aanleiding voor een Europese en Japanse tournee.
Le Symphonique” werd in maart 2017 door Parlophone uitgebracht, terwijl de show op tournee was.
Het debuteerde op nummer zes in de topalbums van de Franse top en bleef 12 weken in de Top 40, later in het jaar verscheen het weer in de hitlijsten.
De opname debuteerde ook op de nummer drie plek op Europese streaming charts
en bleef bijna twee maanden in de top tien.
Op 17 en 18 december treed ze op in Le Comedia te Parijs met een uitvoering van
“Le Symphonique” .
Ze zegt daar over: “Op een dag zei ik tegen iemand dat Serge erg geïnspireerd was door
klassieke muziek en hoe mooi het zou zijn geweest als zijn teksten werden uitgevoerd met een symfonieorkest.”
Haar droom is werkelijkheid geworden en wij gaan terug naar 1969 met de Gouden terugblik.

Van de Bank plaat.


Voor alles wat je doet is er een eerste keer.
Als je jong bent komt dat vaker voor.
Als je ouder bent zal het afnemen.
Dan kom je in de fase van de laatste keer.
Zo is dit jaar ook bijna afgelopen.
De van de Bankplaat is deze week:
Robin Beck met het nummer “First Time”.

Aanstaande donderdag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een goede week toe.

Bank’s Show.


December, de feestmaand overal gezelligheid, lichtjes en versiering.
Heel vele genieten van het alles.
Maar niet voor iedereen is het feest.
Ziekte, gemis van een geliefde of eenzaamheid komen nu juist harder binnen.
Soms kunnen ze het wel uitschreeuwen!
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

Voor de mooie actie van miMakkers ook deze week extra aandacht.


De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Suske.
Redstar.
Dien.
Peter & Petra.
MizzD.
Sjoerd.
Lies.
Bertie.
Beekblog.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Di Mario.
Yaron.
Shirel.
Boerin.


Louis Prima – Buona Sera.

De Gouden terugblik voor dit weekend is een zanger die ik nog heel goed kan herinneren, zeker de song die ik heb gekozen.
Weet nog uit mijn jeugd als iets goed ging, er wel werd gezegd dat het “Louis Prima” was.
Toen ik tegen Chris de buurman vertelde welke artiest in de Gouden terugblik kwam, noemde hij direct de titel van de song.
De zanger “Louis Prima” werd geboren op 7 december 1911, in New Orleans, Louisiana.
Hoewel hij aanvankelijk eerst op viool speelde, schakelde hij toch over op de trompet en begon hij al jong te spelen in stadions.
Halverwege de jaren dertig was hij op verzoek van bandleider “Guy Lombardo” en verhuisd naar New York City en richtte hij zijn eigen band “The New Orleans Gang” op.
Tegen het einde van de jaren dertig ging hij een van de bigbands die bekend stond als het “Gleeby Rhythm Orchestra” leiden en waarmee hij ook platen opnam.
Hij werd niet alleen heel bekend door zijn trompetspel en sterke song teksten, maar ook
vanwege zijn emotionele bariton stem en als zodanig werd hij wel vergeleken met de iconische trompettist en zanger “Louis Armstrong”.
Halverwege de jaren dertig componeerde hij een van de bekendste nummers in de populaire jazzgeschiedenis het pulserende, oorspronkelijke “Sing, Sing, Sing” wat een grote hit zou worden voor “Benny Goodman”.
Prima verscheen ook in films als “You Can’t Have Everything” uit 1937 en “Rose of Washington Square” uit 1939.
Na de Tweede Wereldoorlog scoorde hij een aantal hits waar zijn Italiaanse afkomst een rol in speelden met een humoristische trekje, waaronder “Angelina”, “Felicia No Capicia” en
Josephina, No Leana on the Bell”.
In 1947 ontmoette hij “Dorothy Keely” een jonge jazz-zangeres uit Virginia.
Ze trad uiteindelijk toe tot zijn band en kreeg de artiestennaam “Keely Smith”.
De twee huwden, waarbij ze de vierde echtgenoot van Prima werd.
Het geestige man en vrouw duo stonden bekend om hun ontwapende gesprekken op het
podium, omdat Smith een koele, kalme aanwezigheid vertoonde wat haaks stond op Prima’s drukte en capriolen.
Na een periode van beperkte activiteit werd het duo halverwege de jaren vijftig een van de grootste acts in Las Vegas met een tour-de-force, opwindende act die bekend staat als
The Wildest”.
Hun wedergeboorte kwam gedeeltelijk voort uit de invloed van “Sam Butera”, een saxofonist die ook uit New Orleans kwam.
Butera creëerde een sonisch palet voor Prima’s nieuwe begeleidende band “The Witnesses”, dat een fusie werd van geluiden met de nadruk op een willekeurige beat.
Prima debuteerde in 1956 bij Capitol Records met zijn band The Wildest, met grote hits als
Just a Gigolo / I Is not Got Nobody”, “The Lip”, “Buona Sera” en “Jump Jive an’ Wail”.
Zo nam hij verschillende albums op bij Capitol records.
Samen met Smith wonnen ze in 1958 een Grammy award omdat ze samen werkten in de film “Hey Boy! Hey Girl!” en het volgende jaar en zongen ze bij de inauguratie van president
John F. Kennedy.
Ondanks de vele successen die ze samen hadden gescheiden ze in 1961.
De act van Prima en Butera werd al snel aangevuld door zangeres “Gia Maione”, waarmee hij in 1963 trouwde.
Ook werkte hij mee aan de Walt Disney’s animatiefilm “The Jungle Book” in 1967, waarin hij de stem van de swingende koning van de apen koning Lowietje insprak.
Zijn klassieker “I Wan’na Be Like You” met zijn bewegingen en die zijn band werkte als inspiratie voor Disney animators, de zogenaamde The Monkey Song.
In 1977 nam hij nog nummers op voor de Disney film “The Rescuers” die pas in de jaren 2000 werd uitgebracht.
In 1975 onderging hij een operatie om een hersentumor te laten verwijderen maar kwam in een coma terecht, waarin hij bleef tot zijn dood in 1978.
Na zijn dood werd hij begraven op de begraafplaats Metairie in New Orleans, Louisiana, in een crypte van grijs marmer met daarboven de engel Gabriël.
De inscriptie op de deur van de crypte citeert de tekst van een van zijn liedjes: “Als het einde komt, ik weet het, zeggen ze allemaal ‘gewoon een gigolo’ terwijl het leven zonder mij doorgaat”.
Maione zijn vrouw bleef achter met hun kinderen “Louis Jr.” en “Lena”, die beiden een muzikale loopbaan volgden.
Zijn vrouw Maione heeft hard gewerkt om het Prima-landgoed te behouden en hielp zijn erfenis levend te houden in de canon van de popcultuur, inclusief toezicht op de rechten van het gebruik van zijn muziek in een aantal films waarin zijn muziek is opgenomen.
In 1999 verscheen een documentaire over het leven van de muzikant, met de titel “The Wildest”.
Als waardering voor zijn werk werd hij Postuum opgenomen in de Big Band en Jazz Hall of Fame in 1993 en in 2008 Postuum opgenomen in de Louisiana Music Hall of Fame.
En op 25 juli 2010 een ster op de Hollywood Walk of Fame voor zijn werk als artiest ontvangt.
Maar dit weekend is hij de Gouden terugblik met zijn bekendste nummer.

Van de Bank plaat.


December, de feestmaand overal gezelligheid, lichtjes en versiering.
Heel vele genieten van het alles.
Maar niet voor iedereen is het feest.
Ziekte, gemis van een geliefde of eenzaamheid komen nu juist harder binnen.
Soms kunnen ze het wel uitschreeuwen!
De van de Bankplaat is deze week:
The Simple Minds met het nummer “(Don’t You) Forget About Me”.

Aanstaande donderdag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een goede week toe.