Het was een koele lenteavond en de straatlantaarns in de stad wierpen warme gouden lichtjes om zich heen.
Oma liep langzaam, Flip aan de lijn, die af en toe snuffelde aan een lantaarnpaal of nieuwsgierig een voorbijganger begroette.
Dan zei oma steevast ‘sorry het is een labrador’.
Naast haar liep sierlijke Nala de Europese kat, zacht spinnend en zich soepel bewegend tussen de schaduwen en lichtvlekken van de winkelgevels.
De etalages waren vrolijk verlicht en toonden kleurrijke voorwerpen: glimmende mokken,
stapels boeken en een paar beestachtige lampjes die het gevoel van warmte gaven.
Terwijl ze verder liepen, voelde oma hoe de drukte van de dag langzaam wegsmolt.
Flip trok af en toe enthousiast aan de lijn naar een andere hond die in de verte liep, terwijl Nala rustig bleef en af en toe speels tegen een gevallen papiertje tikte.
Ze praatten zachtjes, oma en haar dierbaren Flip blafte af en toe als instemming, Nala miauwde zachtjes alsof ze elk woord begreep.
De Haven voelde groot en levendig, maar ook vertrouwd en veilig, met een rust die alleen een avondwandeling kan brengen.
Toen ze uiteindelijk terugkeerden naar het zendschip, voelde oma zich warm vanbinnen, met de wetenschap dat kleine momenten zoals deze met Flip en Nala aan haar zijde en de stad die zachtjes verder gonst om de wereld even mooier te maken.
Waar is Linda, riep Flip opeens!

Op 11 maart 2021 schreef ik al een logje over Bart & Trix.
Ik ben gewoon fan van zijn werk Bart & Trix geworden.
Er zit heel veel creativiteit en humor in hun vlogjes, de liveshow is altijd wel leuk om te volgen.
Elke woensdagmiddag van 15:00 uur tot 18:00 uur, de lengte kan verschillen.
Maar dan moet je zelf eigenlijk ook tekenen, want een aflevering kan wel een paar uur duren.
Nu heb ik commercieel geen binding met ze, zijn werk spreekt me gewoon aan.
Zo hebben ze ook een online winkel Bart & Trix .
Waar je producten kunt kopen van Bart & Trix, nu had ik al eens twee posters gekocht,
voor wat afwisseling en bijzonders aan de muur.
Zo koop ik mijn teken verzoekje van een originele Bart & Trix altijd wel.
Tijdens de winterdag in liveshow van aflevering 63 heb ik een Bart & Trix die in de straat aan het schaatsen waren laten tekenen.
Het was de week van sneeuw en gladheid, men gleed uit en je kon op de straat schaatsen.
Zo gezegd zo gedaan en het resultaat is weer fantastisch geworden .
Een leuke herinnering van de winter uit 2026.

Bart & Trix die in de straat aan het schaatsen.

Wat ga ik tekenen? Aflevering 63
Als je hier klikt kom je op het moment dat de tekening wordt getekend.

Na het laatste bezoek aan de mondhygiëniste was het tijd om naar de tandarts te gaan.
De mondhygiëniste had mij verteld dat er mangaan aan de onderkant van het gebit,
rechts, uit kies nummer 46 lekte.
Ik heb het even nagekeken in de Internationale tandnummering, en het is een Molaar.
Een molaar, dens molaris, maaltand, echte kies of grote kies is een tand in het achterste deel van de mond, vlak achter de premolaren.
Maar na het bestuderen van het gebit, dacht ik dat het niet kies 46, maar 47 moest zijn.
Kies 46 is al getrokken toen ik acht jaar was, zo ging dat toen.
De vulling die ongeveer al 46 jaar geleden is gemaakt.
Aangekomen in de wachtkamer die rook naar pepermunt van de tandpasta en lichte paniek.
Ik zat daar ongemakkelijk, de oude tijdschriften waren en nog steeds net als Wifi.
Ik heb het niet snel, maar ik had de hele ochtend als een knoop in mijn maag.
Toen de tandarts mijn naam riep, stond ik op een liep naar de behandelkamer.
“Spannend,” zei hij vrolijk terwijl ik in de stoel languit werd gelegd.
Dat woord alleen al! Spannend is een achtbaan.
Spannend is een surprise ei.
Maar niet mijn mond.
De tandarts hoorde mijn verhaal aan, over de lekkage van kies nummer 46 of is het toch 47.
Hij keek even, prikte wat rond en zei toen.
“Ja hoor… er zit een lek aan de zijkant in kies nummer 46.”
Ik was blijkbaar de tel kwijt geraakt.
Het gaatje dat mijn tong al dagen bezig heeft gehouden.
Het gaatje dat zo klein is begonnen, maar nu officieel wordt benoemd.
Het gaatje zelf zei waarschijnlijk: Yes, ik ben gezien.
“Is het… een groot gaatje?” vroeg ik, met de moed der wanhoop.
De tandarts glimlachte geruststellend.
“Nee hoor, het is te behandelen.”
De tandarts probeert toch altijd de rust te bewaren en geen angstig gevoel te geven,
dacht ik nog.
Klein, maar wel groot genoeg om een aantal dagen te verpesten.
Terwijl hij rustig verder praatte over flossen en poetsen en lekkende vullingen, lag ik daar braaf te knikken.
De tandarts ging rustig verder met de periodiekencontrole, prikken, blazen, ach je kent het vast wel.
Ik voelde me net een auto die voor de APK naar de garage was gekomen en niet door de
keuring heen was gekomen.
Want zoals gewoonlijk werd er een nieuwe afspraak in maart gemaakt om de behandeling van de lekkende kies te gaan uitvoeren.
Toen ik weer buiten stond met de nieuwe afspraak, viel alles ineens mee, geen drama.
Alleen een afspraak rijker en een lekke kies die vertrouwde dat zijn lekje werd gestopt.
Maar ach. Spannend wordt het dus nog wel, met busje om de kies en boren.

links onder Kies nummer 46 (rood).
Het eerste cijfer bepaalt het kwadrant.
Het laatste cijfer bepaalt over welke tand het in het desbetreffend kwadrant gaat.
Door middel van deze nummering beschikken tandartsen over een ondubbelzinnige
informatie-uitwisseling en archivering) betreffende een gebit.
Ook patiënten worden tegenwoordig aangespoord om bij het maken van zorgafspraken met dit systeem hun tandpijn te lokaliseren.
Voor wat het melkgebit (rechts) betreft is de nummering hetzelfde, behalve de nummering van de kwadranten,deze tellen van 5 t/m 8.

Het is dinsdag 20 januari 2026, het volgende kan ongeveer zo verlopen, vooral als je naar je werk moet.
De wereld is gisteren niet vergaan, hoewel de marketingafdeling van je lokale sportschool je
anders wilde doen geloven.
Gisteren was het Blue Monday, de dag waarop we collectief besloten dat onze goede
voornemens officieel dood waren, dat het buiten kouder aanvoelde dan normaal en dat die ene collega of buur die altijd aandacht geeft, eigenlijk een monster is.
Maar vandaag is het de dag erna.
En die ziet er ongeveer zo uit:
07:00 uur: Je wordt wakker, de wekker klinkt niet meer als een doodvonnis, maar gewoon als een irritant piepje.
Is dat een verbetering in je leven?
Je kijkt in de spiegel en ziet dat de wallen onder je ogen van ‘extreem diep’ naar
‘middelmatig ravijn’ zijn gekrompen.
08:30 uur: Op het werk heerst een vreemde sfeer, alsof iedereen net een collectieve
koortsverlamming heeft overleefd.
De “Blue Monday-kortingen” in je mailbox zijn vervangen door e-mails over de kwartaalcijfers.
De realiteit is terug, en eerlijk gezegd? Het is een opluchting.
10:00 uur: De koffieautomaat is het epicentrum van de wederopstanding.
“En?” vraagt een collega. “Heb je het overleefd?”
Eigenlijk een stomme vraag, want je bent er toch!
Je knikt dapper, “ik heb gisteren zelfs een banaan gegeten in plaats van een hele zak dropjes, nou ja, naast de zak dropjes.”
Er wordt instemmend geknikt, we zijn allemaal winnaars vandaag.
12:00 uur: Je ziet dat je sportschoolabonnement nog steeds op je bankafschrift staat.
Gisteren wilde je het opzeggen, verbranden en de as uitstrooien over de parkeerplaats.
Vandaag denk je: “Ach, misschien ga ik donderdag wel even om een sauna te pikken.”
De moraal van het verhaal?
De dag na Blue Monday is de meest optimistische dag van het jaar.
Niet omdat de zon schijnt (het is waarschijnlijk nog steeds frisjes), maar omdat we de komende 364 dagen in ieder geval niet meer hoeven te horen hoe depressief we zouden moeten zijn.
De ‘januari-blues’ is er nog wel, maar vandaag mag er tenminste weer gelachen worden om een mislukt dieet.
Proost (met een glas water, want Dry January duurt nog wel even).

364 dagen positief.