Categorie archief: Bankje

I am Elizabeth Smart.

Ik ben niet zo’n televisie kijker en soms moet ik me er echt toe zetten om een film te zien.
Vaak komt er te veel innerlijke emotie boven.
Zo ook de film over Elizabeth Smart op SBS 9 van afgelopen zondag.
Maar na verloop van tijd viel ik in een verdieping van haat tegen de personen die haar
jonge leven aantastte.
Ik heb gehuild omdat iemand dit niet verdiend, of je nu jong of oud bent.
Want de 14-jarige Elizabeth werd in juni 2004 door religieuze fanaat Brian David Mitchell uit haar huis in Salt Lake City ontvoerd.
Met de hulp van zijn verknipte handlanger Wanda Barzee wordt Elizabeth opgesloten,
uitgehongerd, gedrogeerd en verkracht.
Zij onderwerpen haar aan bizarre religieuze rituelen tot ze negen maanden later haar eigen redding mogelijk maakt.
Zo blijkt maar weer dat God vaak voor het karretje wordt gespannen om het verderfelijk in mensen naar boven te nalaten komen.
Als ik een wapen of met gewoon mijn handen zou hebben kunnen gebruiken zou ik deze
onmensen om het leven hebben gebracht, geheel tegen mijn innerlijke persoon.
Wat een sterkt meisje is het geweest en gelukkig heeft ze het overleeft en nu moeder van twee mooie kinderen.
Zo verdrietig om te lezen dat de vrouwelijke belager voortijdig is vrij gekomen.
Ik hoop dat de God waar ze zich achter verscholen hebben ze zal laten branden in de hel,
minder verdienen ze niet.

Borsten.

Eigenlijk was ik verbaast over de eerlijke reacties van zondag over de beha.
Dan kan ik er ook nog wel een logje aan besteden, ben natuurlijk een man en veel mannen
hebben een voorliefde voor grote borsten.
Het zou ze terug brengen naar het moedergevoel.
Maar een buurmeisje, dat is ongeveer twintig jaar terug had daar een heel andere kijk op.
Ze was toen zestien jaar en borsten als melkbussen, eigenlijk is dat naast de seksuele functie is dat het doel.
Maar ze had er enorm veel pijn aan, de striemen van haar beha stonden diep gegroefd in haar lichaam.
Pijn elke dag pijn vertelde ze, maar gelukkig kon ze worden geholpen.
Een borst verkleinende operatie was de oplossing.
Wat was ze gelukkig na de operatie eindelijk borsten die bij haar paste.
Ze lied de foto’s aan toen mijn vrouw zien, ze huilde van geluk.
Daarom heb ik mijn drie jongens altijd geleerd, twee handjes vol is fijn, de rest komt later wel.
Want de pijn die mijn buurmeisje heeft gehad gun je geen vrouw.
Geen plaatjes en foto’s het was voor haar al pijnlijk genoeg.

Cv storing.

De bel gaat, hé dat komt niet vaak voor.
Dus sjok sjok naar de deur en daar staat een buurvrouw.
Dag buurman, dag buurvrouw.
Ik heb een probleem zegt ze en misschien kun je me helpen.
Zolang het niet medisch is kom ik al een heel eind.
Ze kijkt me vragend aan.
Ik namelijk geen dokter.
Oh, zo en ze moet lachen, nee mijn cv doet zo raar.
Nou, ik loop wel even mee.
Binnen aangekomen zegt ze, kijk dat ding doet zo gek.
En ze wijst naar de thermostaat, ik kijk ook op het display en zie dat deze in service stand staat.
Nieuwe ketel, nieuwe thermostaat is altijd wennen, zeker tegenwoordig met de digitale type.
Want als je de regelknop voor de temperatuursinstelling langer dan 3 seconden indrukt gaat deze in service stand.
Nu buurvrouw niet meer de jongste is en slecht ziet heeft ze de temperatuursinstelling te lang ingedrukt.
Voor mij makkelijk op te lossen, reset de ketel en dan wordt thermostaat ook gelijk gereset.
Wat was ze blij, de onrust was weg en …. mag ik je nog eens vragen als er wat is?
Geen probleem, deed je toch al.
Ze kan weer lachen en daar doe je het toch voor.


Weer de oude.

Jong en werken.

Weer eentje van de buurtsuup, omdat ik er toch regelmatig kom.
Maar dat betekend ook dat je de medewerkers leert kennen.
Zo ook een jong blond meisje bij de snelkassa, had haar al vaker gezien.
Een lief meisje, schriel en bezig in haar opkomende volwassen leven.
Ze was druk bezig met het reinigen van de handscanners en ondertussen ook de app bedienen van de snelkassa’s.
We keken elkaar aan en we hadden contact, ze herkende me.
Ze kwam me controleren en zei sorry, maar dat is niet nodig hoor zei ik, je doet je werk en ze lachte verlegen.
Dat doet je wat als oude man, het is positief.
Een paar dagen later was ze bezig om de karretjes aan te pakken en schoon maken, ze was er heel druk mee.
Ze had rode wangen en als schriel meisje deed het geweldig goed.
ik zei ‘krijg je spierballen van en ik heb respect voor je’.
Ze lachte vermoeid, nog een half uurtje.

Kaartje.

Door de corona hadden de verzorgingshuizen de deuren gesloten voor bezoek.
Om de ouderen een hart onder de riem te steken is er in maart een grote kaartenactie gestart.
Zo werden de ouderen die in Amersfoort en Leusden in een verzorgingshuis wonen verrast met een kaartje.
Zo werd ik ook verrast met een lieve kaart, ben tenslotte ook een senior.
Maar de ouderen die ik sprak waren blij verrast, want een kaartje is altijd leuk om te ontvangen.
Dank je wel Paulien.