Categoriearchief: Bankje

Waterverbruik.

Ik kreeg de jaarlijkse afrekening van mijn water verbruik over 2021 binnen.
Nu verbaast mij deze nooit, want mijn water verbruik is laag.
Een laag water verbruik en toch een normaal leven lijden.
Ja het is mogelijk en makkelijker als je alleen woont.
Tijdens mijn langeafstandswandelingen heb ik wel geleerd wat de waarde van drinkwater is.
Want als je gaat wandelen kun je maar een bepaalde hoeveelheid spullen meedragen.
Daarnaast heb ik geen ligbad of zwembad dat scheelt ook aanmerkelijk.
Men zegt wel dat Nederland een waterrijk land is en dat zijn we ook, maar of ons land ook drinkwater rijk is begint men te twijfelen.
Het blijkt dat er een drinkwater te kort op komst is, mede door verdroging, het gebrek aan schone waterbronnen en de stijgende vraag naar drinkwater.
Dit is ook te lezen op de website van vitens.nl .
Citaat: “Droge regio’s, zoals de Heuvelrug in Utrecht, moeten beter bestand raken tegen de
invloeden van droogte aan de ene kant en wateroverlast aan de andere kant.
Door regenwater slimmer op te vangen en langer vast te houden in de bodem, is dat later bruikbaar voor momenten van droogte.
Het realiseren van een robuuster watersysteem op en rond de Heuvelrug is een van de
ambities uit de Samenwerkingsagenda Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug.
Deze samenwerking geeft volgens Vitens een goed voorbeeld: duurzaam water winnen is een opgave voor ons allemaal.
We hebben elkaar dan ook hard nodig.” Einde citaat.
Dit geldt niet alleen voor Vitens maar voor ons hele drinkwater voorziening.
Het voordeel is dat je vandaag al kunt beginnen met het terug dringen van het water verbruik.



Valt me reuze mee, ben er wel trots op.

Een mistige ochtend.

Het leven aan boord van de Oma Revange, zoals het ging.
Het was mistig toen oma in de vroege ochtend de deur open deed.
De bomen waren wit gekleurd door de vorst en een buurman stond zijn autoramen schoon te krabben.
Kom jongens we gaan lopen, heel opgewekt liepen de honden met oma mee,
de grijze wereld in.
Mensen als schaduwen liepen over straat, haast niet te zien en heel anoniem.
Hier en daar was nog wat kerstverlichting te zien, het winkelcentrum en de tuinen werden
langzaam ontdaan van de kerstsfeer.
De openbare verlichting probeerde zijn licht door de mist heen te prikken,
maar deze werd verspreid door de vele waterdruppels.
De vrachtwagen die de supermarkt had bevoorraad doemde op uit een grijze muur,
de chauffeur tuurde als een kapitein op een schip, hij zag de andere auto nog net op tijd.
Fietsers vliegen voorbij, als zwarte schimmen, zo donker en zwart, gehaast en zonder licht.
De honden hollen vrolijk rond, zij zien de menselijke dingen niet, ze genieten van hun vrijheid, daarvoor ben je een hond.
Ze lopen met oma mee naar huis, waar het warm is, en waar het eten klaar staat.
De krant ligt al op de bank, de koffie geurt, het is een dag waar blijkbaar niet zoveel gebeurd.

.

Avondlicht.

Zo had ik besloten de boosterprik te laten zetten, wie A zegt moet ook B zeggen.
Ik maakte een online afspraak, dat verliep vlotjes en een uur later lag de brief al in de bus,
dat ik werd uitgenodigd voor de boosterprik.
Zo snel kan het dus gaan, als ze maar willen.
Ik kreeg de keuze uit een aantal locaties, ik koos voor de zaterdagavond om kwart voor zeven op fietsafstand.
Met koude handen aangekomen werd ik vriendelijk onthaalt, kreeg een mondkapje aangereikt, doorverwezen naar de inname, volgende een arts, jodium allergie, maar ze smeren toch niet.
Gaat u zitten, jas uit, arm ontbloten, de injectie wordt zo gezet.
Je uitzit tijd even blijven zitten, ach het liep goed door met klanten.
Tegen over me ging een jonge vrouw zitten.
Ze hoort in de rij te zitten, maar draaide haar stoel om in haar linker arm te worden geprikt.
Eigenlijk was ze een aangename verrassing dat ze zo naar met toe zat gedraaid.
We kletste wat, we lachte wat, het was net een blind date met de mondkapjes op.
Na de prik draaide ze zich met een brede lach om en sprak wat met haar prikgenoot.
Ze ging eerder dan ik weg, ik dacht als ze omdraait en groet is het goed.
En ja ze deed het, was het beleefdheid of genegenheid van haar naar een oudere man toe?
Eigenlijk maakt het niet uit, het voelde goed en dan is het ook zo.
Op de terugweg een paar foto’s van de stad bij nacht gemaakt, maar met koude handen gaat dat wat moeilijker.
Maar ik voel me goed geen bijwerkingen, ook niet van in het donker fietsen.


De Eemhaven.

Uitzit tijd even blijven zitten.

Andere kant van de rij.

De Lange Jan, niet zo scherp, toch.

De Lange Jan, toen ik bijna tegen de muur was gereden.

Was ik ook weer eens op straat.

Bestelling.

Afgelopen vrijdag 7 januari schreef Bertie een logje getiteld: “Pakket verdwaalt in drukte”.
Over de drukte bij de post en het leveren van pakketjes.
Door de drukte komt de levering wel eens in de verdrukking en mag je deze de dag erop
verwachten en als dat tegenzit nog later.
Een gezellig logje van Bertie, met de nodige humor.
Maar er is altijd baas boven baas, ten minste in de levering van een besteld pakketje.
Ik wacht al een jaar op drie pakketjes, maar dat komt weer door schaarste.
De post staat hier helemaal buiten, het heeft te maken met een chiptekort op de
elektronicamarkt.
Nee, geen chips om te eten maar om elektronica onderdelen.
Niet alleen ik heb last van een chiptekort, het treft ook verschillende industrieën.
Vrijwel alle hardware is afhankelijk van chips en de vraag is gigantisch, het aanbod schiet tekort.
Chipfabrikanten zijn niet meer in staat om de vraag naar chips te beantwoorden.
Het probleem dreigt al langer omdat internet met de komst van smartphones en mobiele
apparaten toegankelijker werd.
Het bedrijfsleven digitaliseerde, de vraag naar netwerkapparatuur en processoren voor cloud computing steeg.
Chips zijn benodigd voor elk huishouden, kantoor en datacenter, dus groeit de vraag naar chips jaarrond met digitalisering mee.
Want iedereen die op dit moment een smartphone, gameconsole of auto bestelt loopt het risico om meer te betalen of langer te wachten dan voorheen.
Ik heb er een jaar opzitten, dan blijkbaar nog langer wachten met het verder gaan aan het spoorbaantje.


PostNL verwerkt recordaantal pakjes door drukte: ‘Het is hectisch’ [RTV Utrecht]

Zet de radio maar aan.

Oma is rustig de fanmail aan het doornemen en aan het beantwoorden, is altijd een gezellige bezigheid.
Flip komt de kombuis binnen wandelen en ziet oma zitten, ha oma, alles goed?
Ha kerel, leuk dat je langskomt.

Rustig loopt Flip naar de andere kant van de kombuis en gaat naar de buizenradio en zet deze aan.
De lampjes achter de afstemschaal geven weer een vrolijk licht, Flip drukt nog een keer op de middengolf knop, en kijkt verbaast naar de radio.

Oma vraagt, wat is er?
Nou, zegt Flip, de radio doet het niet er komt geen geluid uit.

Dat komt dat het een buizenradio is, zegt oma, vol begrip.
Een buizenradio moet altijd opwarmen, en daarna komt er wel geluid uit.
O, dat wist ik niet, zegt Flip.
Wacht maar, ik zal het je uitleggen.
Oma loopt naar een kast en haalt er een doos met radiobuizen uit.

Kijk, een radiobuis is een vacuümbuis, de elektronen worden verplaatst door de lucht.
De geleiding van de elektronen kan pas gebeuren als de
radiobuis op temperatuur is, vandaar dat er een gloeidraad in zit, dat zijn de rode puntjes die je ziet als de radio is
ingeschakeld.
Bij een radio met halfgeleiders gaan de elektronen door
vaste verbindingen, zeg maar draadjes, het voordeel daarvan is dat de energie niet door de lucht gaat.
Door het gebruik van transistoren en IC’s is het energie verbruik ook lager geworden en is
apparatuur ook makkelijker mee te nemen.
Oké, oma ik snap het, maar vind het geluid van de
buizenradio toch voller dan mijn MP3 speler, zegt Flip goed keurend naar oma.
Dat klopt zegt oma, de dynamiek van een buis is voller, een buis geeft een ruimtelijk geluid.