Categorie archief: Bankje

Stamppot is op.

Het werd afgelopen vrijdag een gezellige avond bij de Brasserie Emiclaer de lunchroom die aan de vijver in het winkelcentrum Emiclaer is gevestigd.
We waren er al redelijk vroeg en werden vriendelijk ontvangen en bediend.
Ik kom er al heel lang, weet nog dat de jongste zoon zijn spulletjes de avond voor Koninginnedag daar mocht neerzetten en dan was hij de Koninginnedag snel klaar
met het opzetten van zijn verkoopplekje.
Het beloofde een gezellige Hollandse stamppotavond te worden.
En inderdaad het werd gezellig, zo kwam ik mensen tegen die je onder de wandelingen ziet en spreekt, mensen vanuit mijn directe omgeving.
Zelfs iemand die ik een jaar lang niet had gezien, eerst ik naar het ziekenhuis en hij daarna, dan loop je elkaar duidelijk mis.
Het was al donker toen we vertrokken, een goed gevoel viel over ons heen.
Nog even bij de ijsbaan kijken en ook daar waren de jongere met veel plezier aan het schaatsen.
Al met al was het een prettige avond om op terug te kijken.


Einde van de middag, de gezelligheid lokt.

De snert is wel heel lekker.

Net als de stamppot, soms moet je even zondigen.

Koffie met nog meer lekkers toe.

Het was al lang donker toen we buiten kwamen

Maar op de ijsbaan was er nog volop plezier.

Stamppot.

Zoals je wel hebt kunnen lezen kom ik regelmatig na een wandeling met buurman Chris bij de Brasserie Emiclaer en dat is een gezellige lunchroom die midden in het winkelcentrum Emiclaer is gevestigd.
Vooral in de zomer is het goed vertoeven op het terras bij de vijver, een gezellige locatie.
Zo wordt er ook regelmatig avonden georganiseerd met een speciaal menu.
Zo is er morgen een Hollandse stamppotavond geplant, tijdens ons bezoek vorige week
besloten we daar aan mee te doen.
Het is altijd gezellig, je komt mensen tegen die je onder de wandelingen ziet en spreekt
er mensen die je kent vanuit je directe omgeving.
Eens kijken hoe het morgen gaat verlopen, eigenlijk heb ik er wel zin in even wat anders dan wat ik normaal doe.
Het is altijd gezellig druk tijdens deze avonden, men geniet er volop van.
Eet smakelijk alvast.

Winter.

Ook al is het nu winter, we merken er weinig van.
De temperaturen zijn hoog voor de tijd van het jaar en de zon laat zich vrij regelmatig zien.
Zo staat afgelopen december in de top tien van warmste decembermaanden ooit.
De natuur lijkt er wel door in de war te raken en begint al te ontwaken.
Er staan veel bloemen in bloei en ook de eerste teken zijn alweer gezien.
Als de temperaturen zo hoog blijven, gaan we dit jaar weer meer overlast krijgen van insecten.
Want insecten die normaal gesproken doodgaan in de winter overleven deze nu.
Denk daarbij aan muggen, teken en wespen, die kunnen dan echt meer overlast gaan geven.
Maar wie weet krijgen we nog een koude periode en dan krijgt de natuur juist weer een enorme klap te verduren.
Maar de warme winter heeft ook zijn mooie kant, zeker nu de zon laag staat is het mooi foto’s maken.

Cadeau.

Ik ben lid van het Het Historisch Genootschap Krommenie, wat ze doen is de geschiedenis van Krommenie onderzoeken en uitgeven en dat brengt je vaak weer terug naar je jeugd.
Zo werd ook het boek over de ‘Militaireweg’ uitgebracht door Jaap de Jong en Nico Koeman waarin ze hun jeugd in de jaren vijftig beschrijven.
Op de website van de de Orkaan staat een leuke recensie over het boek en op de website van Het Historisch Genootschap Krommenie staan een aantal foto’s van de Militaireweg.
Eerst dacht ik laat ik het maar niet bestellen, maar na een tijdje kreeg ik spijt dus zocht ik
contact met ze via de hgc-krommenie.
Een paar dagen later werd ik gebeld door een van de schrijvers en die vertelde dat het boek
uitverkocht was.
Maar bij voldoende belangstelling zou er een herdruk plaats vinden.
Wat je wel kunt doen, zei hij: neem contact op met boekhandel Stumpel , want ik heb vernomen dat daar nog twee exemplaren zijn.
Dus ik gelijk gebeld naar Stumpel, ja ik denk niet meer dat ze er zijn.
Kan me dan in schrijven voor de herdruk?
Hoor ik op de achtergrond gerommel, nou u heeft mazzel want er ligt er nog een.
Ik vraag: kan deze worden opgestuurd?
Kan wel maar is erg lastig, dat moet via de hoofdvestiging worden gedaan.
Oh, dat is vervelend, wilt u deze reserveren voor me, dan bel ik mijn zus of ze het boek
wil ophalen.
Geen probleem dat doe ik.
Dus ik snel zus gebeld en uitgelegd hoe het zat.
Prima, zei ze, ik spring op de fiets en ga het voor je halen en is dan nog een cadeau voor
je verjaardag.
Lief van haar, ik helemaal blij.
De volgende dag werd het boek aangetekend geleverd.
Nou ik geniet er volop van, mijn vader is daar geboren en ik ken de omgeving van toen
ook heel goed.
Je komt namen tegen vanuit je jeugd, mensen die je kende en hoe men toen leefde.
De oude woningen zijn gesloopt en nu is de Jordaan van Krommenie de goudkust geworden met duren villa’s.
Het leven gaat door maar de herinneringen blijven.


Het cadeau.


Wat een prachtig boek.

Lieveheersbeestjes.

Ineens waren ze er weer, wel een stuk of vijf kwamen te voorschijn in de woonkamer.
Lieveheersbeestjes op de vensterbanken, op de muur en op het toetsenbord.
Dan vraag ik me toch af waar komen die opeens vandaan!
En hoe komen ze binnen, dus eens kijken op het internet.
Blijkbaar waren ze al binnen, want ongeveer in september zoeken ze een plekje om te
overwinteren.
Het blijkt dus de Aziatische lieveheersbeestje te zijn en is de enige soort die meerdere
generaties per jaar voortbrengt.
Dit jaar was ook qua temperatuur erg gunstig voor ze en kunnen er zich wel drie generaties voortplanten.
Maar goed ik heb er geen last van, ik gooi ze wel naar buiten via het raam.
Maar het is een vreemde gewaarwording, blijkbaar brengt de hoge buiten temperatuur ze in verleiding om uit hun winterholletje te komen.
De winter zal dit jaar ons land niet aandoen volgens de weermensen.

Op het toetsenbord.