verkeerslicht.

Het eerste verkeerslicht werd op 9 december 1868 buiten de Houses of Parliament in Londen geïnstalleerd, nu 150 jaar terug.
De bedenker was John Peake Knight hij was werkzaam bij de spoorwegen als
spoorwegmanager en hij ontwikkelde spoorsignalering.
Zo bedacht hij de op gas werkende Semafoorarmen met rode en groene lichten om de
parlementariërs veilig te doen oversteken.
Het was een hele verbetering, het verkeerslicht was beter zichtbaar voor de paarden getrokken voertuigen dan de armsignalen van politieagenten die tot nu toe werden gebruikt om het
verkeer te beheersen.
De innovatie was populair tot het noodlot toesloeg, de gaslamp explodeerde waardoor de
politieman die hem bediende werd verwond en het experiment werd gestopt en begrijpelijk is er geen patent op aangevraagd.
Het zou nog 58 jaar duren voordat er een nieuw verkeerslicht in Londen terug zou komen.
De eerste elektrische verkeerslichten met drie kleuren signalen handmatig bediend vanaf een toren in het midden van de straat werd in 1918 in New York geïnstalleerd en daar is wel een
patent op afgegeven.


Een uitvinding van Morgan, Garrett A. Cleveland.
Onder US patent 5.3940.322A.
De uitvinding werd gepatenteerd op 20 november 1923.
Het hele verhaal van de uitvinding is te lezen op freepatentsonline.com.


150 jaar eerste verkeerslicht.

Bank’s Show.


Voor alles wat je doet is er een eerste keer.
Als je jong bent komt dat vaker voor.
Als je ouder bent zal het afnemen.
Dan kom je in de fase van de laatste keer.
Zo is dit jaar ook bijna afgelopen.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Rebbeltjes.
MizzD.
Sjoerd.
Redstar.
Suske.
Peter & Petra.
Ik heb een crash gehad van de pc tijdens het samenstellen van de playlist en daar door zijn een paar verzoekje ongemerkt verloren gegaan.
mijn excuus heb ik al gegeven aan de betroffen aanvragers.

In het tweede uur:

En de volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Di Mario.
Yaron.
Shirel.
Boerin.


Serge Gainsbourg & Jane Birkin – Je t’aime… moi non plus.

Dit weekend is de Gouden terugblik het nummer spraak makende nummer “Je t’aime… moi non plus” uit 1969 dat wordt gezongen door “Serge Gainsbourg” en “Jane Mallory Birkin” die op 14 december 1946 in Londen werd geboren en die vandaag haar twee en zeventigste verjaardag viert.
Ze is een Engelse actrice en zangeres die sinds eind jaren 1960 in Frankrijk woont.
Haar vader was commandant in de Royal Navy en haar moeder was actrice.
Ze ging de zelfde weg als haar moeder en begon te acteren aan de Kensington Academy
in Londen.
Toen ze nog een tiener was, maakte ze haar toneeldebuut in “Graham Greene’s” productie
Carving a Statue” uit 1964.
Een jaar later kreeg ze een rol in het “Passion Flower Hotel”, een musical geproduceerd door de James Bond seriecomponist “John Barry” en ze trouwde kort daarna met hem.
Uit dit huwelijk werd hun dochter “Kate Barry” geboren in 1967
De eerste film waar de in meespeelde “The Knack … and How to Get It” volgde in 1965, maar niet vermeld op de aftiteling.
In 1966 speelt ze een kleine naakt rol in de film “Blow Up”, deze film won de Palme D’Or
in Cannes en stuwt haar naar voren op het podium.
Het huwelijk met Barry liep op de klippen en ze droomde van een carrière in Frankrijk,
daar introduceerde men haar bij de Gallische popster Serge Gainsbourg, nadat ze een mislukte casting had gedaan.
Ze werd al snel zijn metgezel en Serge schreef voor haar zijn eerste nummers.
Ze kunnen het goed vinden en de twee trouwen uiteindelijk.
Samen nemen ze in 1969 het door Gainsbourg geschreven erotische popnummer
Je T’Aime … Moi Non Plus op.
De eerste versie was opgenomen met “Brigitte Bardot”, maar die vond de opname achteraf te gewaagd om uit te brengen.
De single was controversieel door zijn expliciet seksuele aard.
Oorspronkelijk werd het nummer uitgebracht door Fontana Records in Groot-Brittannië, maar daar werd de single al snel gedropt door het label en heruitgegeven bij Major Minor records.
Maar goed men kon er niet omheen want de tekst van het nummer werd ondersteund door
gekreun en gehijg en sommige radiostations weigerden het te draaien.
Het nummer is trouwens afkomstig van het album “Serge Gainsbourg and Jane Birkin
opgenomen in 1968 en uitgebracht Juni 1969.
Toch werd het nummer een grote hit in verschillende Europese landen.
Hoewel ze een groot deel van de vroege jaren zeventig in films was te zien nam ze nog wel een aantal andere albums op waaronder “Lolita Go Home” uit 1975 en drie jaar later “Ex-Fan des Sixties”, deze platen werden vooral in Frankrijk zeer succesvol.
Haar huwelijk met Gainsbourg werd in 1980 ontbonden en hun dochter “Charlotte Gainsbourg” die in 1971 was geboren werd zangeres en creëerde een controverse single “Lemon Incest” met haar vader.
Birkin trouwde later met de Franse regisseur “Jacques Doillon”, waaruit haar derde dochter,
actrice, fotomodel en zangeres “Lou Doillon” werd geboren in 1982.
In de vroege jaren tachtig, kan zij een nieuwe impuls te geven aan haar filmcarrière.
Ze komt voor in de aftiteling van films en drama en voegt een nieuwe snaar op zijn boog want sinds 1985 speelt ze ook regelmatig in het theater.
De dood van Serge in 1991 was een schok voor haar, maar ondanks het verlies ging ze door met het opnemen van nieuwe albums.
In 2002 kreeg ze aanvankelijk een groot succes met het album “Arabesque” die enkele van de
titels omvat die nog geschreven waren door Serge.
Ze bleef optreden, acteren en musiceren, meestal gericht aan het Fransenpubliek, tot 2006, toen ze “Fictions” uitbracht.
Het album bevatte zowel een cover van “Tom Waits” als een van “Neil Young”, samen met nieuw materiaal van songwriters “Neil Hannon” bekend van het album “The Divine Comedy”,Beth Gibbons” en “Rufus Wainwright” .
Het door haar zelfgeschreven “Enfants d’Hiver” werd in 2008 uitgebracht en werd een jaar later opgevolgd door het dubbelspel “Au Palace”.
In 2010 herintroduceerde “Light in the Attic” het klassieke album uit 1969 met nummers van haarzelf en Serge Gainsbourg.
Ze wilde nog lang niet stopen met werken en richtte zich meer op tournees dan op opnemen.
In 2011, na de tsunami en de kernramp in Fukushima in Japan, gaf ze twee benefietconcerten en maakte hij kennis met pianist, componist en arrangeur “Nobuyuki Nakajima”, die veelvuldig samenwerkte met “Ryuichi Sakamoto” en zelf talloze films scoorde.
De shows van het kwartet waren zo succesvol dat ze twee jaar toerde.
In 2016 vroeg het FrancoFolies Festival in Quebec haar om een concert “Gainsbourg Symphonic” te organiseren met het Montreal Symphony Orchestra, onder leiding van “Simon Leclerc”.
Birkin en Nakajima werkten samen met Gainsbourg’s oude producer “Philippe Lerichomme”.
Een concertdocumentaire met daarop volgende persberichten in Montreal waren aanleiding voor een Europese en Japanse tournee.
Le Symphonique” werd in maart 2017 door Parlophone uitgebracht, terwijl de show op tournee was.
Het debuteerde op nummer zes in de topalbums van de Franse top en bleef 12 weken in de Top 40, later in het jaar verscheen het weer in de hitlijsten.
De opname debuteerde ook op de nummer drie plek op Europese streaming charts
en bleef bijna twee maanden in de top tien.
Op 17 en 18 december treed ze op in Le Comedia te Parijs met een uitvoering van
“Le Symphonique” .
Ze zegt daar over: “Op een dag zei ik tegen iemand dat Serge erg geïnspireerd was door
klassieke muziek en hoe mooi het zou zijn geweest als zijn teksten werden uitgevoerd met een symfonieorkest.”
Haar droom is werkelijkheid geworden en wij gaan terug naar 1969 met de Gouden terugblik.

Het Groene Huis.

Dan lees je in het krantje van het lokale nieuws, mijn agenda waar ik voor mij en de weblog
interessante dingen uit zoek, dat er iets is te zien bij het Het Groene Huis.
Na het lezen leek het me een leuk onderwerp om te gaan kijken, zo gezegd zo gedaan.
Wat vanaf 28 november zijn er twee kleurrijkste dieren te zien, waarvan men zegt dat je die je nog nooit hebt gezien.
Het is een olifant en een giraffe, maar dan zijn ze met de handgemaakt van teenslippers die zijn aangespoeld op de kust van Kenia.
Het doel van het bedrijf Ocean Sole is dat men op deze manier probeert de kunststofsoep
kleiner te maken.
Nu heeft het Amersfoortse interieurbedrijf Finitouch, voor mij geen onbekend bedrijf door de kinderen, heeft de dieren in bruikleen gegeven aan de gemeente.
En nu zijn de giraffe en olifant te bewonderen bij Het Groene Huis.
Dus voor mij een reden om daar eens heen te wandelen, het is tenslotte heerlijk vochtig
somber herfst weer, kuch.
Daar aangekomen oogde het Groene Huis wat somber en donker in de vroege middag.
Maar helaas buiten stonden geen kunstwerken, dus kijken of ze binnen staan.
Helaas ja ze staan binnen en het gebouw lijkt gesloten, wat een pech.
Het is de kunst om kunst te vinden zegt men wel.
Toch is mijn nieuwsgierigheid gewekt naar de achtergrond.
En ik vind dat dit project een pluim verdiend, een mooi product levert men en het milieu, dus de leefomgeving van de mensen wordt er flink door verbeterd.
De Europese distributeur is trouwens Nicmic.
Een positief gevolg van internet, multimedia en creatieviteit.


Ja, zo werden ze gepresenteerd.


Zo zag het eruit toen ik aankwam.


Ach, sta je binnen.


Kunst van teenslippers.


Een interessante video over dit project.

Sjabloon.

Aan alles komt een eind, en dat is ook zo.
Dingen worden daarom vervangen en of hergebruikt.
Zo kwam ik naar een zoektocht naar iets anders in een verloren hoekje van een la een sjabloon tegen.
Ooit gekocht bij Vroom & Dreesman ik denk in de jaren zeventig.
Met de sjabloon kon je standaard ISO letters teken met behulp van een Rotring tekenpen.
Voor de techneuten onder de lezer geen onbekend gereedschap.
Ik gebruikte de sjabloon voor mij tekenopdrachten tijdens de studie.
Maar die tijd ligt al ver achter me, de computer heeft het handmatig tekenen over genomen.
Het handmatig tekenen van technische installaties en schema’s is net als de V&D voorbij, we zijn nieuwe wegen ingeslagen.
Maar na wat zoeken op het internet zag ik dat ze nog steeds worden verkocht , dat is wel heel bijzonder.

>