Is het een soort droom?
Drijvend op het tij.
De rivier des doods stroomafwaarts volgen.
O, is het een droom?
Ook nu weer een afwisselende aflevering met veel muziek.
Muziek om op de bank bij weg te dromen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Je bent weer welkom bij de nieuwe aflevering van de “Bankshow”,
Ik wens je veel luisterplezier.
Op de pagina Bankradio staat een overzicht en de player met alle “Bank’s Shows”
en de “GGOS Shows”.
In het eerste uur:
Voor de volgende luisteraar heeft Hans Bank een song gespeeld van zijn cd’s. Peter.
Eric Hilliard Nelson werd bekend onder zijn artiestennaam “Ricky Nelson” en werd in Teaneck, New Jersey geboren op 8 mei 1940.
Hij was een van de grotere tieneridolen uit de jaren ’50, het duurde wel even voordat hij het zelfde niveau van andere gerespecteerde rockgrootheden bereikte.
Maar het is eenmaal zo dat hij een van de betere muziek opnamen in zijn tijd heeft gemaakt.
Hij had meer promotie kracht dan sommige andere rockmuzikanten in de jaren ’50 en hij was vrij stabiel tijdens de eerste vijf jaar van zijn opnamecarrière, zo creëerde hij aangename pop-rockabilly muziek en speelde een enigszins onderschatte rol in de opname van rock & roll in Amerika.
Hij begon voor zijn tiende verjaardag aan professioneel amusement, toen hij met vader “Ozzie”, zelf een jazzmuzikant, moeder “Harriet” en broer David verscheen in een radiocomedyserie rond het gezin.
Begin jaren ’50 was de serie op televisie en groeide hij uit tot een bekende tiener.
Hij had precies de juiste leeftijd om zijn leven in 1956 door rock & roll te laten veranderen en begon zijn muziek carrière het jaar daarop bijna per ongeluk.
Er wordt wel verteld dat hij geen professionele zangambities had totdat hij zijn debuutsingle
opnam om indruk te maken op een vriendin.
De single, een cover van “Fats Domino’s” “I’m Walkin” die in de hitlijsten kwam, enorm geholpen door het pluggen in de “Ozzie & Harriet” tv-show, hoe kan het ook anders.
Zo ontstond van de tiener een zoetelijk beeld van een “Pat Boone” idool prototype met een
R & B-hit die het hart van het poppubliek steelt, gezongen door een jonge knappe jongeman met nauwelijks enige muzikale ervaring om over te spreken.
Wat er daarna gebeurde was commercieel wel te voorspellen, maar ook muzikaal verrassend en een voldoening.
Hij was een vrij hip kind dat de rockabilly van “Carl Perkins” en “Elvis Presley” verkoos boven de muziek dat voor tieneridolen werd voorgeschoteld en in de komende vijf jaar zou hij zijn eigen merk rockabilly-muziek aanbieden, zij het met een paar soepele Hollywood productietoetsen en af en toe een pure popballads.
Zo trok hij een van de grootste vroege rockgitaristen “James Burton” aan om het authentieke
geluid te leveren.
Enkele van zijn beste en sterkste nummers zoals “Believe What You Say” en “It’s Late”
zijn geschreven door “Johnny” en “Dorsey” Burnette, die eerder in een van de beste
rockabilly-combo’s had gezeten namelijk het “Johnny Burnette Rock ’n Roll Trio”.
Ricky kon behoorlijk goed rocken wanneer hij dat wilde, zoals in het nummer “Be-Bop Baby” en “Stood Up”, hoewel op een gepolijste manier die niet zo wild en bedreigend was als de zuidelijke makers van rockabilly.
Nelson gebruikte zijn mid-tempo nummers en ballades pas op meer veilige vormden voor zijn kalme zang en zijn smalle zang bereik.
Van 1957 tot 1962 behoorde hij bij ongeveer bij de best verkochte zangers in de Verenigde Staten.
De nummers “Poor Little Fool” en “Lonesome Town” beide uit 1958 waren vroege aanwijzingen van zijn balladestijl die hij in de vroege jaren ’60 ontwikkelde, maar “Travelin’ Man”,”Young World”, “Teen Age Idol”en andere hits werden meer in een volwassen stijl ontwikkeld, zoals hij die rond zijn twintigste jaar ontwikkelde en zijn naam veranderde van Ricky tot Rick.
Hij kon van tijd tot tijd nog steeds rockabilly spelen, met als meest gedenkwaardige voorbeeld “Hello Mary Lou” dat mede werd geschreven door “Gene Pitney”, met zijn opwindende solo’s van “James Burton”.
Nelson stapte over van het Imperiaallabel om een gigantisch 20-jarig contract met Decca in 1963 aan te gaan, maar wat halverwege de jaren ’70 voortijdig zou worden beëindigd.
Maar zijn hits gingen door in een minder hectisch tempo “For You” uit begin 1964 zou echter zijn laatste grote hit uit die jaren zijn.
Dat lag niet alleen veranderende muziektrends want niet alles wat werd geproduceerd was goed.
Maar hij verhongerde niet bepaald, want hij bleef bij Ozzie en Harriet verschijnen.
Helaas halverwege de jaren zestig nam zelfs dat af in populariteit, wat leidde tot de annulering in 1966.
Gelukkig had hij had vanaf het begin een sterk countrygevoel en van veel van zijn materiaal werd tegen het einde van de jaren 60 dominant.
En zijn countryrockuitjes kregen meer lovende kritieken dan commercieel succes,
tot “Garden Party” uit 1972.
Een zeldzaam zelf samengesteld nummer, gebaseerd op de ijzige receptie die zijn eigentijdse materiaal op een rock & roll oldies show schonk, werd zijn laatste top tien hit.
Hij zou de komende jaren steeds weer opnames maken en constant toeren, maar hij kon niet profiteren van zijn vermogen.
Een groot deel van zijn probleem was dat hoewel hij hedendaagse muziek wilde spelen, hij niet veel van zijn eigen materiaal schreef, wat een basisvoorwaarde was van zichzelf respecterende rockacts na de komst van de “Beatles”.
Ook maakte hij geen gebruik van goede composities van andere en er weinig belangstelling voor de albums die hij de afgelopen tien jaar van zijn leven heeft opgenomen.
Hij stierf (samen met zijn verloofde) bij een privévliegtuigongeluk op 31 december 1985, op weg naar een optreden op oudejaarsavond in Dallas, op 45-jarige leeftijd.
Maar dit weekend is hij de Gouden terugblik met zijn bekendste nummer, Hello Mary Lou.
Vandaag in de GGOS van GGOS. 2026-05-08.
Een overzicht van de GGOS van vandaag, het is aflevering 1381.
Zijnde meiden al terug? Vraagt Oldman.
Waarom wil je dat weten? Vraagt Flip.
Het is vrijdag, de social gathering, antwoord Oldman.
Heb je er weer zin in Oldman? Vraagt Hans.
Nou inderdaad, zegt Oldman.
Laat je verder maar verrassen in de GGOS, te vinden op de pagina van Bankradio.
De Drentsestraat vind je in de wijk Soesterkwartier in Amersfoort.
In de Drentsestraat is een mural gemaakt Daniël van de Haterd van hem zie geregeld zijn Streetart in en rondom Amersfoort.
Zo ook het trafohuisje wat ik heb gestuurd naar Sjoerd, het de beschildering stelt de
Grebbelinie voor, die eigenlijk wel goed past bij natuurgebied ‘Het Moerasje’ aan de
Hooglandse Dijk.
Of de mural in de Brouwerstunnel die ligt op de route over de Mondriaanlaan en is een
fietstunnel van de binnenstad naar het Soesterkwartier.
Deze keer een mural van zijn hand op de hoek van de Puntenburgerlaan en de Drentsestraat in de wijk Soesterkwartier daar was in 2021 Portaal druk bezig met het vernieuwen van een van hun woningcomplexen.
Ze benaderden Daniël van de Haterd op om te vragen of hij een paar ontwerpen kon
aanleveren voor het trafohuisje dat voor het complex staat.
De bewoners mochten uit drie ontwerpen kiezen, de vogels waren favoriet.
Het is een huismus en roodborstje geworden, een beeld wat past bij het voorjaar.
Twee oer-Hollandse vogeltjes waar we zuinig op moeten zijn.
Nieuwbouw woningcomplex, met trafohuisje.
De murals op het trafohuisje.
Vandaag in de GGOS van GGOS. 2026-05-07.
Een overzicht van de GGOS van vandaag, het is aflevering 1380.
Het is een dag om naar buiten te gaan, zegt Flip.
Even helemaal mezelf zijn, zegt Linda.
Genieten van natuur, architectuur en recreatie, zegt Oldman.
Hu! Wat zeg je nu Oldman? Vraagt Hans.
Gewoon openstaan voor wat anders, zegt Oldman.
We kunnen ook gewoon een balletje trappen op het dek, zegt Oma.
Laat je verder maar verrassen in de GGOS, te vinden op de pagina van Bankradio.
