Categorie archief: muziek

Lainie Kazan – A House is Not A Home.

Dit weekend niet op muzikaal vlak de bekendste artieste, maar in films een gewilde vrouw, “Lainie Kazan”, geboren op 15 mei 1940 in Brooklyn, New York.
Ze is de dochter van een Asjkenazisch Joodse vader, die als bookmaker werkte en een Sefardisch Joodse moeder Carole.
Maakte zichzelf eerst beroemd als een sexy nachtclubzangeres en later als een
veelgeprezen actrice.
Ze trad op in nachtclubs, theaters, op televisie en in films.
Ze is afgestudeerd aan de Hofstra Universiteit en keert regelmatig terug naar New York om haar moeder te bezoeken, die toen nog steeds in het appartement woont waar ze opgroeide.
Lainie maakte haar debuut in Broadway in 1961 met de musical
The Happiest Girl in the World”.
Ze verscheen het volgende jaar in een andere musical, “Bravo Giovanni”, en verving “Barbra Streisand” in de hoofdrol bij “Fanny Brice” in “Funny Girl” (1964).
Dit kwam doordat Streisand zelf niet kon optreden vanwege een keelaandoening en toen nam ze haar plaats in voor zowel een matinee als avondoptreden van de show.
Dit optreden leidde voor haar tot heel veel aanbiedingen, waaronder optredens op televisie en variétéshows.
Ze trad zes en twintig keer op in “The Dean Martin Show” en uiteindelijk had ze haar eigen NBC- variété show.
Haar populariteit leidde ertoe dat ze in 1976 twee nachtclubs opende, Lainie’s Room in Los Angeles en Lainie’s Room East in New York.
In 1980 begon ze veel van haar aandacht te richten op haar acteercarrière en trad ze slechts af en toe nog op in nachtclubs.
Haar acteercarrière begon toen haar oude studievriend “Francis Ford Coppola” haar in 1982 een rol aanbood in de Amerikaanse musicalfilm “One From the Heart”.
Het verhaal speelt zich volledig af in Las Vegas.
Dit leidde tot andere rollen, waaronder een hoofdrol in “Lust in the Dust” en in de film van Disney “The Journey of Natty Gann”.
Het was haar vertolking van een joodse moeder in “My Favorite Year” dat haar een Golden Globe-nominatie opleverde.
Haar filmcredits omvatten ook “Beaches” en “Harry and the Hendersons”.
Ze ontving een Emmy Award-nominatie voor haar optreden in “St. Elsewhere” en een Cable Ace Award-nominatie voor “The Paper Chase”.
Hoewel haar televisie- en filmcredits talrijk zijn, heeft ze ook tijd gehad om bijdragen te leveren aan het Amerikaanse theater.
Ze verscheen in “Plaza Suite”, “A Little Night Music”, “Who’s Afraid of Virginia Woolf” en meest
recentelijk in “Nunsense in Boston”.
Afgezien van haar televisie-, film- en toneelrollen heeft ze nog steeds tijd om het land rond te reizen en te zingen in nachtclubs.
Ze trad twee weken op voor een publiek dat alleen in de zaal stond in de Hollywood Roosevelt Cinegrill, een van de vele hotspots tijdens haar tour.
Haar steun aan verschillende goede doelen heeft haar populariteit alleen maar vergroot, tijdens het seizoen 1996-1997 ontving ze de prijs van de vrouw van het jaar van B’nai Brith in Atlanta en trad ze op tijdens het jaarlijkse AIDS Project Los Angeles-gala, waar ze zong met
Sarah Brightman”.
Vanaf 1998 is Lainie Kazan te zien op Fox’s Beverly Hills 90210 en de film The Cemetery Club met “Danny Aiello”.
Ze woont met haar dochter in Los Angeles en voegt voortdurend films en nachtclubs toe aan haar lijst met credits.
Maar dit weekend is ze de Gouden terugblik in de Bankshow, met een nummer uit 1967 ‘A House is Not A Home’.

Van de Bank plaat.


It is a beautiful day.
Eigenlijk tijd voor een Joyride.
Maar zal het een plezier tochtje worden?
voor je het weer is het weer te druk op straat.
De van de Bankplaat is deze week:
Roxette met het nummer “Joyride”.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een mooie week toe.

Bank’s Show.


Vrede is ver, verder dan ooit,
zo dicht bij huis rusten de wapens nooit.
Wat heeft de angst met ons gedaan?
Laat alles wat ademt in vrede bestaan.
Vandaag is er weer een nieuwe aflevering van de BankShow.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

Voor de volgende luisteraar heeft Hans Bank een song gespeeld.
Sjoerd.
De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Willy Duvel.
John.
Dien.
hillysgedichten.
MizzD.
Peter.
Sjoerd.
Suske.
Marlou.
Lies.
Willy.

In het tweede uur:

De volgende luisteraars hebben een brief of een verhaal gestuurd.
Di Mario.
Shirel.
Yaron.
Boerin.
cumlaudekaas.nl.


Ricky Nelson – Hello Mary Lou.

Eric Hilliard Nelson werd bekend onder zijn artiestennaam “Ricky Nelson” en werd in Teaneck, New Jersey geboren op 8 mei 1940.
Hij was een van de grotere tieneridolen uit de jaren ’50, het duurde wel even voordat hij het zelfde niveau van andere gerespecteerde rockgrootheden bereikte.
Maar het is eenmaal zo dat hij een van de betere muziek opnamen in zijn tijd heeft gemaakt.
Hij had meer promotie kracht dan sommige andere rockmuzikanten in de jaren ’50 en hij was vrij stabiel tijdens de eerste vijf jaar van zijn opnamecarrière, zo creëerde hij aangename pop-rockabilly muziek en speelde een enigszins onderschatte rol in de opname van rock & roll in Amerika.
Hij begon voor zijn tiende verjaardag aan professioneel amusement, toen hij met vader “Ozzie”, zelf een jazzmuzikant, moeder “Harriet” en broer David verscheen in een radiocomedyserie rond het gezin.
Begin jaren ’50 was de serie op televisie en groeide hij uit tot een bekende tiener.
Hij had precies de juiste leeftijd om zijn leven in 1956 door rock & roll te laten veranderen en begon zijn muziek carrière het jaar daarop bijna per ongeluk.
Er wordt wel verteld dat hij geen professionele zangambities had totdat hij zijn debuutsingle
opnam om indruk te maken op een vriendin.
De single, een cover van “Fats Domino’s” “I’m Walkin” die in de hitlijsten kwam, enorm geholpen door het pluggen in de “Ozzie & Harriet” tv-show, hoe kan het ook anders.
Zo ontstond van de tiener een zoetelijk beeld van een “Pat Boone” idool prototype met een
R & B-hit die het hart van het poppubliek steelt, gezongen door een jonge knappe jongeman met nauwelijks enige muzikale ervaring om over te spreken.
Wat er daarna gebeurde was commercieel wel te voorspellen, maar ook muzikaal verrassend en een voldoening.
Hij was een vrij hip kind dat de rockabilly van “Carl Perkins” en “Elvis Presley” verkoos boven de muziek dat voor tieneridolen werd voorgeschoteld en in de komende vijf jaar zou hij zijn eigen merk rockabilly-muziek aanbieden, zij het met een paar soepele Hollywood productietoetsen en af en toe een pure popballads.
Zo trok hij een van de grootste vroege rockgitaristen “James Burton” aan om het authentieke geluid te leveren.
Enkele van zijn beste en sterkste nummers zoals “Believe What You Say” en “It’s Late
zijn geschreven door “Johnny” en “Dorsey” Burnette, die eerder in een van de beste
rockabilly-combo’s had gezeten namelijk het “Johnny Burnette Rock ’n Roll Trio”.
Ricky kon behoorlijk goed rocken wanneer hij dat wilde, zoals in het nummer “Be-Bop Baby” en “Stood Up”, hoewel op een gepolijste manier die niet zo wild en bedreigend was als de zuidelijke makers van rockabilly.
Nelson gebruikte zijn mid-tempo nummers en ballades pas op meer veilige vormden voor zijn kalme zang en zijn smalle zang bereik.
Van 1957 tot 1962 behoorde hij bij ongeveer bij de best verkochte zangers in de Verenigde Staten.
De nummers “Poor Little Fool” en “Lonesome Town” beide uit 1958 waren vroege aanwijzingen van zijn balladestijl die hij in de vroege jaren ’60 ontwikkelde, maar “Travelin’ Man”,”Young World”, “Teen Age Idol”en andere hits werden meer in een volwassen stijl ontwikkeld, zoals hij die rond zijn twintigste jaar ontwikkelde en zijn naam veranderde van Ricky tot Rick.
Hij kon van tijd tot tijd nog steeds rockabilly spelen, met als meest gedenkwaardige voorbeeld “Hello Mary Lou” dat mede werd geschreven door “Gene Pitney”, met zijn opwindende solo’s van “James Burton”.
Nelson stapte over van het Imperial-label om een een gigantisch 20-jarig contract met Decca in 1963 aan te gaan, maar wat halverwege de jaren ’70 voortijdig zou worden beëindigd.
Maar zijn hits gingen door in een minder hectisch tempo “For You” uit begin 1964 zou echter zijn laatste grote hit uit die jaren zijn.
Dat lag niet alleen veranderende muziektrends want niet alles wat werd geproduceerd was goed.
Maar hij verhongerde niet bepaald, want hij bleef bij Ozzie en Harriet verschijnen.
Helaas halverwege de jaren zestig nam zelfs dat af in populariteit, wat leidde tot de annulering in 1966.
Gelukkig had hij had vanaf het begin een sterk countrygevoel en van veel van zijn materiaal werd tegen het einde van de jaren 60 dominant.
En zijn countryrockuitjes kregen meer lovende kritieken dan commercieel succes,
tot “Garden Party” uit 1972.
Een zeldzaam zelf samengesteld nummer, gebaseerd op de ijzige receptie die zijn eigentijdse materiaal op een rock & roll oldies show schonk, werd zijn laatste top tien hit.
Hij zou de komende jaren steeds weer opnames maken en constant toeren, maar hij kon niet profiteren van zijn vermogen.
Een groot deel van zijn probleem was dat hoewel hij hedendaagse muziek wilde spelen, hij niet veel van zijn eigen materiaal schreef, wat een basisvoorwaarde was van zichzelf respecterende rockacts na de komst van de “Beatles”.
Ook maakte hij geen gebruik van goede composities van andere en er weinig belangstelling voor de albums die hij de afgelopen tien jaar van zijn leven heeft opgenomen.
Hij stierf (samen met zijn verloofde) bij een privévliegtuigongeluk op 31 december 1985, op weg naar een optreden op oudejaarsavond in Dallas, op 45-jarige leeftijd.
Maar dit weekend is hij de Gouden terugblik met zijn bekendste nummer, Hello Mary Lou.

Van de Bank plaat.


Vrede is ver, verder dan ooit,
zo dicht bij huis rusten de wapens nooit.
Wat heeft de angst met ons gedaan?
Laat alles wat ademt in vrede bestaan.
De van de Bankplaat is deze week:
Rob De Nijs met het nummer “Alles Wat Ademt”.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een mooie week toe.