Categoriearchief: muziek

David Soul – Don’t Give Up On Us.

Dit weekend is David Richard Solberg, geboren in Chicago Illinois op 28 augustus 1943
zijn verjaardag en is zeven en zeventig jaar geworden.
Hij is een Amerikaans-Brits acteur en zanger die het best bekend is geworden onder zijn
artiesten naam “David Soul”.
Hij zal altijd herinnerd worden als de helft van het hippe jaren 70-politieduo “Starsky & Hutch” van de televisie, maar hij begon zijn professionele carrière als volkszanger.
Voordat de wekelijkse serie hem en co-star “Paul Michael Glaser” tot internationale sterren maakte, opende hij shows voor notabelen als “Frank Zappa”, “Jay & the Americans”,
Mitch Ryder & the Detroit Wheels”, “the Byrds” en “the Lovin ‘Spoonful”.
Hij kreeg interesse in volksmuziek rond dezelfde tijd dat hij voor het eerst gitaar speelde,
terwijl hij in 1962 in Mexico woonde.
Zijn vader was een minister en verhuisde het gezin uit het Mid-westen naar het zuiden van de grens toen hij een baan als instructeur kreeg.
Aan opkomende diplomaten, en David kozen ervoor om de Universiteit van Mexico en de Universiteit van Amerika te volgen in plaats van een aanbod te accepteren van de Chicago White Sox om honkbal te spelen.
Op school studeerde hij politicologie.
Toen hij terugkeerde naar de VS, gaf de club “Ten o’Clock Scholar” in Minneapolis hem zijn
eerste optreden, waar de blonde zanger Mexicaanse volksmelodieën liet horen.
Hij was in staat om muzikaal zijn vleugels uit te slaan na de succesvolle serie van Starsky & Hutch en zijn songwriting-talent kreeg meer bekendheid.
Als jonge artiest die zich probeerde te vestigen, zo bracht hij halverwege de jaren ’60 enige tijd door in New York.
Zijn doorbraak kwam toen hij zichzelf opnieuw uitvond als een zanger die alleen bekend staat als de ‘Covered Man’.
De “William Morris Agency” nam hem aan en hij begon te werken in tv-talkshows en variétéshows circuit, waaronder “The Merv Griffin Show”, waarin hij zong en gitaar speelde terwijl hij een masker droeg.
Het aantal boekingen nam echter af toen hij besloot het gimmickachtige masker af te zetten en zichzelf te onthullen.
Het mysterie en de nieuwigheid waren verdwenen.
Toch brachten de televisiespots iets goeds op zijn pad.
Iemand van Columbia Pictures had een van zijn optredens gezien en bood hem een auditie aan in Hollywood, wat leidde tot een contract.
In 1968 won hij een rol in “Here Come the Brides”, een Amerikaanse komische westernserie van Screen Gems die van 25 september 1968 tot 3 april 1970 werd uitgezonden op het
televisienetwerk ABC.
Het gebrek aan werk na de onthulling van de identiteit van de Covered Man, was niet de eerste keer dat hij moest schakelen en ondanks alles moest hij wel verder.
Vanaf 1977 in een periode van vijf jaar bracht hij vier albums uit.
Zijn hitsingles waren “Don’t Give up on Us” en “Going in With My Eyes Open”.
Met een begeleidingsband toerde hij door Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Japan en
Groot-Brittannië.
Zijn vrouw ‘Patty Sherman’, diende in 1983 beschuldigingen van misbruik tegen hem in.
De situatie leidde tot zowel persoonlijke onrust als carrièreproblemen.
Hij is vier keer getrouwd en heeft zes kinderen.
Naast acteren en zingen heeft Soul geproduceerd en geregisseerd.
Heden is hij nog actief, treed op en brengt ook nog muziek uit.
maar dit weekend is hij de Gouden terugblik in de Bankshow met het nummer:
Don’t Give Up On Us.


David Soul – Don’t Give Up On Us

Van de Bank plaat.


The Second Time Around.
Laten we het nog een keer proberen.
Men zegt dat de tweede keer leuker is.
Dus laat de zon maar weer terug komen.
De van de Bankplaat is deze week:
Shalamar met “The Second Time Around”.


Shalamar – The Second Time Around.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een mooie week toe.

Bank’s Show.


Reflections Of My Life.
Dat is nogal wat, je leven eens onder de loep nemen.
Je zelf een spiegel voorhouden.
Dat is vaak niet zo gemakkelijk,
om eerlijk tegen jezelf te zijn.
Vandaag is er weer een nieuwe aflevering van de BankShow.
Vol met verzoekjes, de brief, het weer en het verhaal.
Nu ook nu weer een gezellige aflevering met veel muziek.
Muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Willy Duvel.
zon-nebloem.
hillysgedichten.
John.
Lies.
Peter.
Morganaine’s Passions.
Sjoerd.
MizzD.
Suske.
Rebbeltjes.
Willy.
Matroos beek.

In het tweede uur:

De volgende luisteraars hebben een verzoekje aangevraagd.
Mirjam kakelbont.
Chris.
De brief van……
Di Mario.
Shirel.
Voor volgende luisteraar heb ik het verhaal voorgedragen.
Boerin.


Tori Amos – The big picture.

Dit weekend is de Gouden terugblik Myra Ellen Amos, ze werd geboren in Newton
(North Carolina), maar groeide op in Maryland, op 22 augustus 1963 en is een Amerikaanse singer-songwriter en klassiek geschoolde pianiste, die bekend is geworden onder haar
artiestennaam “Tori Amos”.
Ze is de dochter van een Methodistenpredikant en ze begon met zingen en piano spelen in het kerkkoor toen ze vier jaar was, en kort daarna volgde het schrijven van liedjes.
Ze bleek een snelle leerling te zijn en haar instrumentale bekwaamheid leverde haar een
studiebeurs op voor de voorbereidende school aan het Peabody Conservatorium in Baltimore.
Tijdens haar studie aan Peabody raakte ze verliefd op rock & roll,
met name de muziek van “Led Zeppelin”.
Ze raakte haar studiebeurs op elfjarige leeftijd kwijt, mogelijk vanwege haar interesse in
populaire muziek, maar ging toch door met het schrijven van liedjes en verhuisde in haar late tienerjaren uiteindelijk naar Los Angeles om popzangeres te worden.
Bij Atlantic Records tekende ze haar eerste contract in 1987 en het jaar daarop nam ze een
pop-metalalbum op met de naam “Y Kant Tori Read”.
De plaat was een mislukking, trok geen aandacht van radio of pers en er werden maar heel
weinig exemplaren van verkocht.
Toch verloor ze haar platencontract niet en in 1990 had ze een nieuwe benadering
aangenomen door losse, beklijvende, confessionele piano ballads te zingen die waren
gearrangeerd als bij “Kate Bush”, maar de melodieën en lyrische benadering hadden
van “Joni Mitchell”.
Atlantic Records sponsorde een reis naar Engeland in 1991, waar ze een reeks concerten
speelde ter ondersteuning van de EP “Me and a Gun”.
Het aangrijpende nummer was een autobiografisch lied en vertelde het verhaal van haar eigen ervaring met verkrachting.
Het kreeg positieve recensies in de media en zowel de EP als de ondersteunende concerten
verkochten goed.
Haar eerste album als singer / songwriter “Little Earthquakes” werd uitgebracht in 1992 en deed het goed in zowel de VS als het VK.
Het album bevatte enkele van de meest duurzame nummers in haar catalogus, waaronder “Silent All These Years”, “Precious Things” , “Winter” en “Crucify”.
Haar tweede studio album “Under the Pink” werd begin 1994 uitgebracht en was een grote hit met meer dan een miljoen verkochte exemplaren en de lancering van de iconische single “God” en “Cornflake Girl”.
Twee jaar later bracht ze haar derde album uit genaamd “Boys for Pele”, dit album was haar meest ambitieuze en moeilijkste plaat tot nu toe want ze voegde klavecimbel en jazzy
boventonen toe aan haar piano gestuurde stijl, maar werd al snel platina.
Ze bracht een groot deel van 1997 door met persoonlijke zaken, waaronder een verwoestende miskraam en een nieuw huwelijk.
Deze gebeurtenissen zouden een stempel zetten op haar vierde album,
From the Choirgirl Hotel”, dat werd uitgebracht in het voorjaar van 1998 en werd platina.
Na jarenlang te hebben geflirt met de danswereld, zong ze op het nummer “Blue Skies” van “BT” en sloeg nummer één op de dance chart met “Armand van Helden”’s remix van “Professional Widow” deze viel op door de opname van donkere elektronische texturen en
synth programmeren.
Het album vormde ook het decor voor haar eerste tour, ondersteund door ondersteunende muzikanten.
Tijdens de tour van “Plugged ’98” speelde “Steve Caton” op gitaar, “Jon Evans” op bas en
Matt Chamberlain” op drums.
Selecties uit de tour werden bewaard op de tweeledige schijf “To Venus and Back”,
die in september 1999 werd uitgebracht.
Naast de getransformeerde live-versies van nummers uit haar vroege tijdperk, voegde ze op het nieuw materiaal toe, zoals de voor een Grammy genomineerde single “Bliss”.
In 2001 keerde ze terug met het cover album “Strange Little Girls”, waarop ze nummers van “Depeche Mode”, “Lou Reed”, “Slayer”, “Neil Young”, “the Beatles” en “Eminem” speelde.
De collectie markeerde ook haar laatste release van nieuw materiaal voor Atlantic Records.
Het jaar daarop vond ze een nieuw label bij Epic en onthulde haar zevende conceptuele post-9/11 epos album, “Scarlet’s Walk”.
Een retrospectieve collectie “Tales of a Librarian”, werd in 2003 bij Atlantic uitgegeven.
Haar achtste studioalbum “The Beekeeper”, werd uitgebracht in 2005 en werd later
gecertificeerd als goud.
Ze bracht in 2007 bracht ze “American Doll Posse” uit, een uitgestrekte groep songs waarin de artiest vijf oer persoonlijkheden aannam, die allemaal gebaseerd waren op vrouwelijke goden in de Griekse en Romeinse mythologie.
Ondertussen concentreerde ze zich ook op het schrijven van nieuw materiaal.
Die nummers zouden op haar tiende studioalbum, “Abnormally Attracted to Sin” verschijnen.
Uitgebracht in mei 2009, was het de eerste bij haar ‘nieuwe label, Universal Republic.
Het was haar zevende Top Tien debuut in de hitlijsten.
Het vakantiealbum, “Midwinter Graces” volgde op de voet, verscheen voor het einde van 2009 en oogstte warme recensies.
Daarna begon ze aan een periode in haar carrière waarin ze zich halsoverkop in de wereld van klassieke muziek verdiepte.
In september 2011 onthulde ze haar twaalfde album, de klassieke liederencyclus
Night of Hunters”, bij Deutsche Grammophon.
Een conceptueel werk gebaseerd op bekende motieven van componisten als “Satie”, “Chopin”, “Schubert” en “Bach” haar opname concentreerde zich op een copel verscheurd door de moeilijkheden en eentonigheid van het leven, en de reis van de vrouwelijke hoofdrolspeler om schoonheid in zichzelf te vinden.
Naast haar dochter “Natashya Hawley” en nicht “Kelsey Dobyns” op zang, werkte ze ook samen met het strijkkwartet “Apollon Musagete”, arrangeur “John Philip Shenale” en klarinettist
Ernst Ottensamer”.
Terwijl Night of Hunters slechts een piek bereikte op vierentwintigste plaats in de Billboard 200, hielp het haar om de eerste vrouwelijke artiest te worden die tegelijkertijd in de top tien stond op de rockalternatieve en klassieke hitlijsten.
Geïnspireerd door haar klassieke uitstapje, was haar volgende stap om een aantal van haar
oudere nummers opnieuw op te nemen, opnieuw gearrangeerd door “John Philip Shenale” met het “Metropole Orchestra”.
Ze zette haar creatieve verkenningstocht voort in 2013.
De musical “The Light Princess” dat gebaseerd is op het sprookje van de Schotse fantasiaschrijver “George MacDonald” en met haar eigen muziek en teksten, ging in première in het National Theatre in Londen en kreeg lovende kritieken en werd genomineerd voor beste musical in de prestigieuze Evening Standard Theatre Awards.
In mei 2014 kondigde ze haar terugkeer naar de pop aan met haar veertiende studioalbum, “Unrepentant Geraldines”.
Sterk geïnspireerd door haar huwelijk en liefde voor beeldende kunst, bracht het album haar voor het eerst in vijf jaar terug in de Top Tien.
Na een wereldtournee ter ondersteuning van het album keerde ze terug naar het solo op haar piano zonder begeleiding van muzikanten te spelen.
Luxe heruitgaven van de baanbrekende Little Earthquakes en Under the Pink kwamen in 2015 uit, inclusief een disc van het geremasterde album en een tweede met B-kantjes en andere zeldzaamheden.
Boys for Pele kreeg dezelfde behandeling voor zijn 20e verjaardag in 2016.
Het jaar daarop keerde ze in september terug met de zelfgeproduceerde “Native Invader”.
Haar vijftiende volledige album Native Invader werd sterk beïnvloed door de natuur,
de sociaalpolitieke onrust na de Amerikaanse verkiezingen van 2016 en de slechte gezondheid van haar moeder.
Ze bracht de eerste helft van 2017 door met het schrijven en opnemen van de nummers die
uiteindelijk Native Invader zouden vormen.
Het album, uitgebracht op 8 september 2017, is gepresenteerd in twee formaten: standaard en de luxe.
De standaardversie bevat 13 nummers, terwijl de luxe editie twee extra nummers aan de tracklist toevoegt: “Upside Down 2” en “Russia”.
Native Invader is bij de release goed ontvangen door de meeste muziekcritici.

Van de Bank plaat.


Reflections Of My Life.
Dat is nogal wat, je leven eens onder de loep nemen.
Je zelf een spiegel voorhouden.
Dat is vaak niet zo gemakkelijk,
om eerlijk tegen jezelf te zijn.
De van de Bankplaat is deze week:
Ruddy Thomas & Barry Biggs met “Reflections Of My Life”.


Ruddy Thomas & Barry Biggs – Reflections Of My Life.

Aanstaande donderdagmiddag staat de nieuwe “Bankshow” op de “Bank’s Radio” pagina.
Mocht je een verzoekje hebben, laat het Hans Bank weten,
hij zal deze dan meenemen in de uitzending.
Je verzoek kun je aanvragen tot aanstaande woensdagochtend,
moet even onder de bank kijken of ik deze wel in mijn verzameling heb.
Trouwens daar haal ik de muziek altijd vandaan, soms onder het stof,
soms een blinde greep, als het maar goed in het gehoor ligt.
Wens je een mooie week toe.