Nu de winter is begonnen, maar een winters onderwerp.
In Rusland zijn de winter streng en daar vind je ook uitvindingen.
Dus deze week een Russische uitvinding van een slee.
Een zelf rijdende slee voor kinderen, daar kun je ze gelukkig meemaken.
slee bestaat chassis met sleden op bodem en een rupsband met elektrische aandrijving.
zo kan men ook zonder sneeuw zich voortbewegen.


Wie de uitvinding heeft gedaan wordt niet genoemd wel onder Russisch Octrooi RU 237.3097.
De uitvinding werd gepatenteerd ergens in het jaar 2004.
Wil je meer over de uitvinding lezen?
Bezoek dan de volgende website: RussianPatents.com

Bank’s Show.

De Bank Show, staat weer online.
worden niet de kleine mensen op de hak genomen.
Nee, ze krijgen juist extra aandacht.
Want aanstaande maandag is het zover!
Deze week is er weer de nieuwe Bankshow.
Dus deze week is er weer een nieuwe Bankshow.
Alles is weer te beluisteren in de nieuwe aflevering van de Bank Show.
Nu ook nu weer een aflevering met vele soorten muziek.
Met muziek om bij op de bank te hangen.
Het wachtwoord kun je krijgen door een persoonlijk bericht,
of via het reactie formulier op de weblog.
Welkom luisteraar bij een nieuwe aflevering van de “Bank’s Show”,
Ik wens je heel veel luisterplezier.
Elke zaterdag van 11.00 en 13.00 uur is de Bankshow ook te beluisteren bij:
Radio ELS.
Op de pagina “Bank’s Radio” staat een player met alle shows die tot nu toe zijn gemaakt.

In het eerste uur:
Voor de volgende luisteraar heeft Hans Bank een song gespeeld.
Willy Duvel.

De volgende luisteraars hebben een verzoekje in de “Bank’s Show” aangevraagd:
Gidsjoris.
Redstar.
Merel.
Peter & Petra.
Sjoerd.
Lies.
Suske.
Catharina.

In het tweede uur:
Yaron.
Shirel.
Di Mario.
Boerin.


Matt Monro – Walk Away.

Terence Parsons werd in Shoreditch, Londen geboren op 1 december 1930 en overleed vierenvijftig jaar later op 7 februari 1985, hij was een Britse zanger die bekend is geworden onder zijn artiestennaam Matt Monro.
De namen van zijn ouders zijn Alice en Frederick en hij had drie broers, Arthur, Reg en Harry en een zus, Alice.
Hij had een moeilijke jeugd want zijn vader stierf toen hij drie jaar oud was en nadat zijn moeder ziek was werd hij voor twee jaar uit huis geplaatst.
Matt verliet school al op zijn veertiende en probeerde meerdere baantjes maar hield het nooit lang uit bij een werkgever.
Maar op de leeftijd van achttien jaar kon hij beginnen bij de National Service en Matt werd tank rijinstructeur in het leger en werd in Hong Kong gestationeerd.
Van jongs af aan zong hij regelmatig in het openbaar, met name bij de plaatselijke uitgaansgelegenheid Tufnell Park Palais en in Hong Kong nam hij deel aan een van de lokale talentenjachten, waar hij er meerdere van won.
In feite was hij zo succesvol dat hij werd uitgesloten en in plaats daarvan gaven ze hem zijn eigen radioshow, Terry Parsons Sings.
Na zijn diensttijd keerde hij terug naar Londen en ging aan zijn zang carrière werken.
Aanvankelijk had hij weinig succes en moest hij nog bijverdienen om zijn schamele inkomsten aan te vullen.
Hij hing ook rond bij de muziekuitgevers in Denmark Street en af en toe maakte een demo van nieuwe nummer voor de altijd optimistische pluggers.
Het leek een lange weg te worden, echter pianist Winifred Atwell hoorde zijn stem en adviseerde hem om naar haar eigen platenmaatschappij Decca te komen waar hij onder contract kwam en kiest daar zijn artiestennaam, Matt Monro.
Matt van Matt White, een journalist en vriend en Monro was voornaam van de vader van Atwel.
Hoewel de opnamesessies goed gingen, was de verkoop maar matig.
Hij kreeg een aantal radio uren op Radio Luxemburg en ook bij de BBC met Cyril Stapleton’s BBC Showband, later was hij te zien in tv-spot in de Winifred Atwell Show.
Zijn doorbraak kwam toen EMI producer George Martin hem had gevraagd om een demo plaat te maken voor Peter Sellers om te gebruiken als een handleiding voor het kopiëren van de stem en stijl van Frank Sinatra voor zijn aanstaande album “Songs for Swingin Sellers“.
Het werd een prima opname die op LP uitkwam onder de naam Fred flens, Peter Sellers realiseerde zich dat hij dit niet kon verbeteren.
Toen bekend werd wie de echte zanger was wist George Martin dat hij een ster had ontdekt en bood hem een contract aan bij Parlophone-label.
De combinatie van Monro, Martin en arrangeur / dirigent Johnnie Spence zorgde voor een plaats in Britse hitparade met het nummer ‘portrait van My Love’.
Er volgde al snel meerdere hits als, ‘My Kind Of Girl’, ‘Gonna Build a Mountain’, ‘Softly As I Leave You’, ‘From Russia with Love’ en ‘Walk Away’.
De laatste werd de eerste hit van zijn manager en vriend, Don Black, die hij tijdens zijn Denmark Street dagen had ontmoet toen Don voor Toff Music werkte.
Monro zong de titelsong van de Bondfilm ‘From Russia with Love’ in 1963.
In 1964 nam hij deel aan het Eurovisiesongfestival en eindigde achter Gigliola Cinquetti op de tweede plaats met ‘I love the little things’.
De Oostenrijkse deelnemer Udo Jürgens werd zesde.
Monro vond het nummer Warum nur warum zo goed dat hij het coverde als Walk away, met een Engelse tekst van zijn manager Don Black, scoorde hij er in datzelfde jaar een grote hit mee.
Deze week is Matt Monro met het nummer ‘Walk Away’ de Gouden terugblik in de Bankshow.


Matt Monro – Walk Away door tartarrow

Opruimen!

het is de eerste dag van december, tijd om deze netjes te beginnen.
Zo heb ik de afgelopen dagen de hobbykamer eens onderworpen aan een inspectie,
het was er weer tijd voor.
De reden was het ophopen van allemaal apparatuur en andere materialen die in de loop van de tijd een eigen (nieuw) leven zijn gaan leiden.
Het nieuwe leven van de apparatuur was dat ze veel ruimte in beslag namen,
zodat de beperkte oppervlakte in de hobbykamer en onder de studiotafel nog beperkter werd.
Ik maakte er wel dankbaar gebruik om mijn voeten erop te leggen.
Oude apparaten waren gezamenlijk onder een laag stof lekker knus samen gaan klitten en hadden het reuze naar hun zin.
In de loop van de tijd kwam er geen onvertogen woord uit, ze zaten stil en warm bij elkaar.
Nu gaan ze de kou in, en lopen ze grote kans nat te worden, ze gaan van boord, maar niet overboord.
Ze worden netjes door weggebracht naar hun nieuwe woonplaats, een andere liefhebber.
De kaboutertjes ruimen tenslotte niet op.

Cadeau.

Nu vier ik liever niet meer mijn verjaardag, maar mijn zoons denken er heel anders over.
Toch blijft het leuk als je jarig bent en je extra aandacht en een wel gekozen cadeau krijgt.
Ze zijn eerst we uit eten gegaan en op mijn geboortedag zelf kwamen ze aan met een wel heel speciaal cadeau.
Ze hadden het album “man on the rocks” van Mike Oldfield gekocht.
Maar ze hadden niet de CD versie bij zich, nee ze hadden de dubbel lang speel plaat weten te scoren.
Dat was voor mij een dubbele verrassing, oude liefde roest niet.
“Man on the Rocks” is het vijfentwintigste studioalbum van Mike Oldfield, dat op 3 maart 2014 uitkwam op het Virgin EMI-label.
De zangpartijen zijn gezongen door Luke Spiller, omdat Oldfield zijn eigen stem niet goed genoeg vond.
Ook speelt hij niet alle instrumenten zelf in, maar zocht geschikte sessiemuzikanten voor de opnamen.
Een album waar ik van kan genieten en ook zal doen, jongens bedankt.