Categorie archief: algemeen

WAF.

Nee ik heb geen hond aangeschaft, maar ga het wel over dieren hebben.
Er zijn websites en You Tube kanalen die je blijven boeien.
Een van die You Tube kanalen is “Wildlife Aid” een organisatie die zich al meer dan 30 jaar inzet tot het welzijn van de dieren, ze zijn gevestigd in het Engelse Kent.
Ook hebben ze meer dan 15 jaar de televisieserie “Wildlife SOS” op Animal Planet.
Hun website is wildlifeaid.
De filmpjes zijn boeiend en aandoenlijk om te zien, zeker als je een zwak voor dieren hebt.
Een van de bekendere filmpjes is wel dat Simon een zwanen jong gaat redden die vast zit in een hek en het aan de stok krijgt met een van de ouders.


Cygnet rescue – Simon beaten up by an angry swan.

Kitty Kallen – My Coloring Book.

Dit weekend weer een echte Gouden terugblik, waar over ik eerst de nodige informatie over moest lezen.
De Amerikaanse zangeres “Kitty Kallen” werd geboren op 25 mei 1921 in Philadelphia,
Pennsylvania en ze was een van de zeven kinderen.
Haar ouders waren Russische Joodse immigranten Samuel en Rose Kalinsky,
maar om haar etniciteit te verbergen veranderde ze haar achternaam in Kallen.
Haar eerste kennismaking met haar zang succes was het winnen van een talentenjacht en van daaruit werd ze een vaste personage op de radio.
Want als tiener verdiende ze geld met commerciële jingles en zong ze in “The Children’s Hour”, een populair radioprogramma gesponsord door de cafetariaketen Horn & Hardart
de eerste firma die voedsel via automaten verkocht.
Ze was een van de beste vrouwelijke vocalisten tijdens het Big Band-tijdperk.
De twee grote bands waarmee ze het meest verbonden was, zijn die van “Harry James” en
Jimmy Dorsey”.
Haar hits met die bands waren onder meer“I’m Beginning to See the Light”, “It’s Been a Long, Long time”, “Besame Mucho” en “They’re Either Too Young or Too Old”.
Later trad ze op met onder andere met “Benny Goodman” en “Tommy Dorsey” en is ze te horen op veel van de grootste hits uit die tijd.
Bovendien had ze tijdens de jaren vijftig verschillende solo-hits waaronder “My Coloring Book” (1963), “In the Chapel in the Moonlight” (1954) en werden er meer dan een miljoen platen verkocht van “Little Things Mean a Lot” (1954), in die tijd was het verkopen van een miljoen platen een hele prestatie.
Ze trad op in nachtclubs zoals de Copacabana in New York en concertzalen met inbegrip van het Palladium in Londen.
In 1956 werkt ze samen met “Georgie Shaw” aan het produceren van een romantisch duet.
Dat was midden in alle Elvis Presley hits van dat jaar geen makkelijke opgave om er een hit van te maken maar ze slaagde in om de Top Forty te komen met het nummer
Go on with the wedding”.
De emotionele songtekst van het nummer gaat over een bruiloft die in volle gang is.
Veel mensen zijn emotioneel tijdens een bruiloft, vooral tijdens dit nummer als het meisje gaat trouwen met een man genaamd Fred, wanneer plotseling een echte liefde uit haar verleden genaamd Jim verschijnt tijdens de ceremonie, die als overleden was gerapporteerd.
Ze rent naar hem toe, maar hij spoort haar aan om door te gaan met de bruiloft.
Fred ziet in het gezicht van zijn toekomstige vrouw dat Jim echt degene is die ze wil, ook al is hij al zo lang weg geweest en Fred legt dan haar hand in die van Jim en spoort haar aan met hem te trouwen wat ze inderdaad doet.
Het is het enige nummer dat in de Top Tien kwam.
Shaw stierf op 76-jarige leeftijd in 2006 na vele jaren van strijd tegen alcoholisme.
Na het duet met hem was er in haar carrière een grote stilte, maar in 1962 maakte ze een korte comeback met een versie van het nummer “My Coloring Book” dat een jaar later in de Top 20 kwam.
Ze was getrouwd met “Budd Granoff” en “Clint Garvin” en stierf toen ze 94 jaar was op 7 januari 2016 in Cuernavaca, Mexico.
Het nieuws van haar overlijden kwam langzaam op gang in de media het kreeg enkele weken lang geen aandacht.
Ze kreeg een ster op de “Hollywood Walk of Fame” voor opname op 7021 Hollywood Boulevard in Hollywood, Californië.
Dit weekend is ze met het nummer My Coloring Book de Gouden terugblik in de Bankshow.

Suiker.

Na vier jaar heb ik vorige week weer een pak kristalsuiker gekocht, zelf gebruik ik het niet maar ik heb het in huis voor als er bezoek komt.
Mijn moeder had diabetes type een en ik zelf had type twee, dus ik ken de klappen van de zweep.
Thuis was het een geregeld leven met gezond eten en drinken, toen werd er heel anders tegen diabetes aangekeken dan tegenwoordig.
Kan me nog herinneren dat mijn vader de ingrediënten las op een pakje margarine, toen kwamen de eerste plastickuipje in de winkel.
Hij was zo verbaast dat hij las dat er ook suiker in de margarine zat, hij zei “hier zit ook al suiker in”.
Suiker was in mijn jeugd geen positief product om te gebruiken, maar wij de kinderen aten het wel, een boterham met suiker was best lekker.
Maar daarnaast dronken wij helemaal geen frisdranken dat was er toen nog niet.
Via het diabetesfonds.nl las ik dat de film that sugar film op de televisie kwam, deze heb ik uit nieuwsgierigheid gekeken.
Inderdaad krijgt men als men er niet op let onbewust te veel suikers binnen, maar over de inhoud van de film zijn ook genoeg kritieken te vinden dat deze rammelt.
Al met al kun je er wel van uitgaan als je een pak suiker koopt je beter beseft wat je koopt dan een product waar een hoeveelheid suiker in is verwerkt.
Als ik op de voedingswaarde lees van een pak suiker is het zo klaar als een klontje.

Herdenken en vieren.

Wat me opvalt over het verstoren van de 4 mei herdenking is dat men zich onrechtmatig
behandeld voelt en dit dan via een onrechtmatige manier wil afdwingen.
Herhalen is de beste leermeester, 2 minuten stil ben ik op 4 mei.
Om het maar nooit te vergeten.
Onze ouders hebben de oorlog bewust mee gemaakt,
wij kennen hun verhalen over hun oorlog.
Het was een barre tijd voor ze, mijn vader heeft menigmaal moeten onderduiken.
Zijn oudste broer heeft de oorlog niet overleeft.
In 2010 zijn we meer te weten gekomen over onze oom Adriaan die in Buchenwald
is omgekomen op 24 jarige leeftijd.
Sinds 9 april 2010 zijn er op internet de namen te vinden van ruim 38.000 mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen in concentratiekamp Buchenwald.
Dit melde historiek.net.
Concentratiekamp Buchenwald werd in 1937 door de Duitse nationaal-socialistische regering gesticht.
Na de Kristallnacht van november 1938 werden ongeveer tienduizend Duitse Joden naar het kamp gebracht.
Later ook uit andere landen, waaronder Nederland, naar schatting ruim drieduizend, werden naar Buchenwald getransporteerd.
De namen zijn HIER te vinden. (Totenbücher)
Het is wel een schok om de naam van je oom terug te vinden in de lijst van het
Concentratiekamp.
Hoe belangrijk is het om in vrede verder te leven.
Vandaag herdenken we 4 mei met de dodenherdenking.
Op 5 mei 1945 kwam er in Nederland een eind aan de Tweede Wereldoorlog.
Hier vind je wat links naar sites over 4 en 5 mei, de dodenherdenking, Bevrijdingsdag en over de Tweede Wereldoorlog.

Klik hier onder op de afbeeldingen of link om de website te bezoeken.

.
4en5mei

http://www.buchenwald.de/.
Buchenwald


kamp Amersfoort


Herdenken en vieren

Grote Rekendag.

Vandaag is de 16e editie van de Grote Rekendag .
Nu hebben mijn kinderen hun basisschool periode al lang achter zich gelaten,
maar er zijn lezers die nog wel kinderen in die leeftijd hebben.
En zeg nu zelf, rekenen is toch wel een belangrijk onderdeel van het onderwijs.
Vandaag staan de deelnemende basisscholen in Nederland en Vlaanderen in het teken staat van rekenen.
Het thema van deze 16e editie is ‘De school als pakhuis’.
Kinderen uit groep 1 t/m 8 gaan systematisch nadenken tijdens activiteiten zoals: inventariseren, stapelen, verplaatsen en coderen.
Het doel is om kinderen onderzoekend te laten rekenen.
Want zelf ontdekken levert inzicht op waar ze de rest van het schooljaar profijt van hebben.
En nog belangrijker: Het maakt rekenen leuker.
Het is zeker een heel andere manier van rekenen toen ik op de lagere school zat, toen was het een star regime en zeker niet levendig.
Want als je iets te levendig was werd het gelijk afgestraft.